Doorgaan naar hoofdcontent

De Ondergang

 



 

Zelden ben ik zo van mijn voeten geveegd als door De Ondergang van Édouard Louis. Het boek gaat in eerste instantie over de broer van de auteur die zich dooddrinkt. Dat is op zich schokkend genoeg, maar al snel ontvouwt zich het beeld van een disfunctioneel gezin waar buitenbeentje Édouard zich allerminst gelukkig in voelt. Waarschijnlijk raakt het boek me zo enorm om de schok van de herkenning.

 

De broer houdt zijn slachtofferschap levend en houdt de wond die het gebrek aan erkenning en liefde veroorzaakt heeft steeds open en gebruikt die om zijn verslaving te rechtvaardigen. Nu had ik zelf ook de nodige alcoholverslaafden in mijn familie, maar die zijn inmiddels allemaal dood. Ook ikzelf was (ben) alcoholist en koesterde mijn slachtofferschap. Inmiddels voel ik me niet meer zielig en sta al een kleine twintig jaar droog.

 

Als in het boek de broer meldt dat hij een nieuwe baan heeft, lacht zijn vader hem uit. Ik herinner me nu hoe mijn vader reageerde toen ik hem blij vertelde dat ik een baan als crisismanager bij Vluchtelingenwerk had gekregen. ‘Dat hou je toch niet vol,’ was zijn droge commentaar. U begrijpt, ik was gekrenkt.

 

Ook mijn moeder was bepaald niet liefdevol. Ik sprak vlak na de dood van mijn vader met mijn broer over intimiteit in ons gezin en we kwamen beide tot de conclusie dat we nooit geknuffeld waren, niet door pa en niet door ma. Vlak voor zijn dood nam ik afscheid van mijn vader en gaf hem een kus. ‘Doe bis toch gain homo worden?’ Zei hij. Famous last words en het doet als ik dit schrijf nog steeds pijn.

 

In het boek vertelt Édouard Louis, die zelf homoseksueel is, over het verschil tussen ideologische en sociologische homofobie en racisme. Het laatste is mee lullen met wat je omgeving zegt en wat je ouders uit dommigheid uitkramen. Ideologisch racisme en homofobie zijn een stuk gevaarlijker (zie Wilders, Baudet en dat andere tuig op rechts), hoewel ik de sociologische variant absoluut niet wil vergoelijken.

 

Ik heb mijn gekrenktheid afgeschud. Ik laat me tegenwoordig niet meer in de zeik nemen. En als iemand dat toch doet, negeer ik dat verder en draai me om. Voorgoed, want omgaan met mensen die je pijn doen leidt net zo goed naar je ondergang. Édouard Louis deed hetzelfde, hij had dat goed begrepen.

 

© Lammert Voos

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Dwalen

  Ik ben maar weer gestopt met Instagram. Dat medium is nog erger dan Facebook. Het is allemaal zelfpromotie en reclame. Ik ergerde me aan anderen en ik ergerde me aan mezelf. Steeds maar bezig zijn met content maken en steeds maar bezig zijn met scrollen. Dus ik heb het van mijn telefoon gemieterd. Het account is er nog, want ik heb geen idee hoe dat te verwijderen. Het kan me niks schelen, het stelt ook niets voor.   Ondertussen groeit het nieuwe boek, in mijn hoofd en op papier. Ik kan er nog niets over zeggen, maar uitgever Jasper was behoorlijk enthousiast over hoofdstuk één. Ik schrijf nu veel langzamer dan bij andere boeken van me. Ik heb de tijd.   Ik ben klaar met het schilderen van de stenen buitenkant van ons huis. Een beste klus, maar het resultaat mag er wezen. Ik hoop nog voor de vakantie volgende week nog met de houten aanbouw bezig te kunnen, maar het weer werkt niet mee. (Altijd dat gezeik over het weer!) Anders doe ik dat deze winter.   ...

Het verschil

  Als blogger heb ik natuurlijk ook een educatieve functie en daarom wil ik Mark van den Oever van Farmers Defence Force nog even uitleggen wat het verschil is tussen boeren en slachtoffers van de Holocaust.   We beginnen met het vervoer. Dit zijn boerenvervoersmiddelen:   En dit de vervoersmiddelen die gebruikt werden tijdens de Holocaust: Daarna gaan we verder met Mark zelf. Dit is Mark:   En dit zijn slachtoffers van de Holocaust:   Ik wil nog eens benadrukken dat er kleine verschilletjes zijn.   Overigens zijn de boeren die ik ken allemaal hele fatsoenlijke mensen die zich nooit zouden bezondigen aan de walgelijke retoriek van FDF.   Dat moest ik even kwijt.    © Lammert Voos