Dwalen

 

Ik ben maar weer gestopt met Instagram. Dat medium is nog erger dan Facebook. Het is allemaal zelfpromotie en reclame. Ik ergerde me aan anderen en ik ergerde me aan mezelf. Steeds maar bezig zijn met content maken en steeds maar bezig zijn met scrollen. Dus ik heb het van mijn telefoon gemieterd. Het account is er nog, want ik heb geen idee hoe dat te verwijderen. Het kan me niks schelen, het stelt ook niets voor.

 

Ondertussen groeit het nieuwe boek, in mijn hoofd en op papier. Ik kan er nog niets over zeggen, maar uitgever Jasper was behoorlijk enthousiast over hoofdstuk één. Ik schrijf nu veel langzamer dan bij andere boeken van me. Ik heb de tijd.

 

Ik ben klaar met het schilderen van de stenen buitenkant van ons huis. Een beste klus, maar het resultaat mag er wezen. Ik hoop nog voor de vakantie volgende week nog met de houten aanbouw bezig te kunnen, maar het weer werkt niet mee. (Altijd dat gezeik over het weer!) Anders doe ik dat deze winter.

 

De vakantie…We moeten morgen nog naar Twente, het oude huis van schoonmoeder schoon maken en wat lichte reparaties uitvoeren en dan volgende week de oplevering van het huis en dan kunnen we eindelijk weg. Als schoonmoeder tenminste niet weer valt. Want schoonmoeder valt nogal eens. Ze kan inmiddels haar arm niet meer gebruiken en is allesbehalve voorzichtig. Ze mag van alles niet meer zelfstandig doen, maar trekt zich daar niets van aan. Dat dit de reden is dat ze in een verpleeghuis terecht is gekomen, is nog niet tot haar door gedrongen.

 

We hebben het plan naar Slovenië te gaan en willen eigenlijk twee maanden weg blijven, maar houden er terdege rekening mee dat schoonmoeder roet in het eten gooit. Ik hou erg van reizen en wellicht dat we ook nog in Italië terecht komen. Florence misschien? Ik neem mijn laptop niet mee, maar mijn camera wel.

 

Dit is dus een blog met een open einde.

 

© Lammert Voos