Lammert Voos

Soms vraag ik me af waar ik toch verdwaald ben in mijn eigen leven. Ik moet dan denken aan drie zinnen van de band Talking Heads, uit het nummer Once in a lifetime. And you may find yourself behind the wheel of a large automobile And you may find yourself in a beautiful house, with a beautiful wife And you may ask yourself, "Well, how did I get here?" Want het ontbreekt me aan niets en ooit ontbrak het me aan bijna alles.   Op vakantie in de Eifel luisterde ik iedere ochtend naar het gejubel van veldleeuweriken, zag de zwarte roodstaarten rond ons huisje hippen terwijl een rode wouw boven ons hoofd vloog. Rust, ruimte en licht: de ideale vakantie en toch was er een randje. Ik dacht veel aan mijn onlangs overleden zwager en dat ik hem nooit meer zal zien.   De ene gedachte roept de andere op. Vorig jaar overleed mijn moeder en ik hield haar hand vast terwijl ze stierf. Dat klinkt heel romantisch en nobel, maar het is maar de helft van het verhaal. Ik had haar daarvoor meer dan...

 Met dank aan Lotte Hofstede.

Sinds kort bestaat er een meldpunt voor bedreigde schrijvers, ik werd daar op geattendeerd door vriend en collega-schrijver Lucas Zandberg middels een hilarisch appje: ‘Ik word niet bedreigd, ik hoor er weer eens niet bij!’ Ik hoor er ook niet bij, want ben in de hoedanigheid van schrijver ook nooit bedreigd.   Wel in de hoedanigheid van vluchtelingenwerker en wel door een aantal jongelieden van Algerijnse afkomst. Een Joegoslaaf met een dubieuze reputatie bood aan om het voor mij op te lossen, maar bij sommige mensen kun je beter niet in het krijt staan. Het liep allemaal met een sisser af.   Ook werd ik eens door een viertal Britse voetbalhooligans bedreigd nadat ik één van hen nogal hardhandig op zijn plek gezet had. Uiteindelijk durfden ze het niet aan om me daadwerkelijk aan te pakken, ondanks de numerieke meerderheid. Ik scheet bagger, maar liet dat uiteraard niet merken. Misschien hielp het ook wel dat ik bijgestaan werd door een Ier die verdacht werd van IRA-sympat...