Lammert Voos

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

 Een aantal jaar geleden begon ik deze blog om vooral over kunst te schrijven, maar reeds na drie afleveringen kwam ik tot de conclusie dat ik daar geen reet van afweet. Daarom kocht ik het boek The Story of Art van E.H.Gombrich. Een aantal van mijn vrienden die de kunstacademie hadden gedaan, moesten dit boek tijdens hun opleiding lezen, dus dacht ik dat het wel snor zat. Ik had evenwel geen rekening gehouden met mijn moeizame verhouding tot het fenomeen verplichting. Nu had ik mezelf deze verplichting opgelegd, maar toch kwam ik vooralsnog niet verder dan pagina 94, bij de oude Grieken. Ik zeulde het boek mee op onze reizen van Duitsland tot Spanje en Portugal, maar verder dan het oude Griekenland kwam ik nooit.   Ik heb geen kennis, maar wel een smaak en een verleden. Ik werd een liefhebber van de kunst van Malevitsj en aldus kwam ik in aanraking met het Suprematisme (Zie Wikipedia) en het werk van El Lissitzky. Ik zag diens werk Versla de witten met de rode wig . Maar...

  © Lammert Voos Meer Wilbert: https://wilpret.nl

  Ik ben best heel conservatief. Niet iedere vernieuwing is een verbetering wat mij betreft. Neem nu AI. Ooit zei ik gekscherend dat AI speelgoed is voor pubers die hun eigen porno willen maken. De waarheid heeft de grap achterhaald en dat is ook één van de redenen dat ik afstand heb genomen van sociale media. (SM in de volksmond.) In toenemende mate begon ik me af te vragen wat nog echt en wat fake was. De advertenties waren echt en ondanks allerlei tools en apps om die tegen te gaan kwamen er steeds meer. Dat werd ook bevestigd in de media: META voegde er steeds meer toe.   Filmpjes en berichten kwamen me steeds absurder voor. Er verschenen meer en meer filmpjes van jongedames met perfecte lichamen en gezichten. Zo perfect volgens de heersende schoonheidsidealen dat het verdacht werd. Maar opa Voos werd er niet warm of koud van. Voornoemde pubers waarschijnlijk wel. Daarbij borrelt de vraag op wat schoonheid eigenlijk behelst: grote borsten die niet hangen, een strak rim...

  © Lammert Voos

  Ik las een alleraardigst boek over verveling. Ik kreeg dat boek bij de presentatie van Ik ben Aizaak van Herman uit Amersfoort. Het is van Peter Toohey, hoogleraar klassieke talen aan de universiteit van Calgary en heet Verveling, een boeiende geschiedenis. Er bestaat zoiets als tijdelijke verveling, maar ook existentiële verveling, en dat laatste heeft veel raakvlakken met depressie. Hij maakt dat aanschouwelijk in een vloeiende stijl met veel voorbeelden uit de kunst, literatuur en kerkgeschiedenis. Het boek stamt al uit 2011, maar is nog best actueel. De afbeelding is een schilderij van Edward Hopper getiteld Kamers aan zee.   Dit schilderij symboliseert existentiële leegte volgens Toohey. Een ander boek waar ik me al een tijdlang doorheen probeer te worstelen heet Vita contemplativa en is van de Koreaans-Duitse filosoof Byung-Chul Han. De inhoud van dit boek gaat me vaak boven de pet, maar wat ik er inmiddels wel uitgehaald heb en wat ik zelf ook al tijden denk, is da...