Doorgaan naar hoofdcontent

Realiteitszin

 

Ik ben best heel conservatief. Niet iedere vernieuwing is een verbetering wat mij betreft. Neem nu AI. Ooit zei ik gekscherend dat AI speelgoed is voor pubers die hun eigen porno willen maken. De waarheid heeft de grap achterhaald en dat is ook één van de redenen dat ik afstand heb genomen van sociale media. (SM in de volksmond.) In toenemende mate begon ik me af te vragen wat nog echt en wat fake was. De advertenties waren echt en ondanks allerlei tools en apps om die tegen te gaan kwamen er steeds meer. Dat werd ook bevestigd in de media: META voegde er steeds meer toe.

 

Filmpjes en berichten kwamen me steeds absurder voor. Er verschenen meer en meer filmpjes van jongedames met perfecte lichamen en gezichten. Zo perfect volgens de heersende schoonheidsidealen dat het verdacht werd. Maar opa Voos werd er niet warm of koud van. Voornoemde pubers waarschijnlijk wel. Daarbij borrelt de vraag op wat schoonheid eigenlijk behelst: grote borsten die niet hangen, een strak rimpelloos gezicht? En de heren? Dienen die allemaal gespierd en al even rimpelloos te zijn?

 

Eens deden vriend en collega Lucas en ik een experimentje met AI. Wij voerden met de vraag wie is onze eigen namen in. Het verhaal over mij klopte in grote lijnen wel, maar dat van Lucas raakte kant noch wal. Toen vroeg ik hoe ik eruit zou zien. Volgens AI als een mengeling tussen Hemingway en Kapitein Iglo. Zie afbeelding.




 Ik begin ook steeds meer mijn vraagtekens te zetten bij sommige krantenberichten. Ik was veertien jaar abonnee van de NRC, maar sinds die aantoonbare onjuiste berichten produceerde, bijvoorbeeld over Hans Weijers, die destijds als informateur ernstig beschadigd werd, begon mijn weerzin tegen de krant groeien. Onlangs stond op de voorpagina een artikel over een rapport van de AIVD dat kritiekloos werd overgenomen. Rusland en China waren volgens de AIVD grote dreigingen voor de wereldvrede en we worden nog steeds bedreigd door moslims. ( Het ging om dertienjarige jongens.) Geen woord in het rapport over Israël en de VS als bedreigingen voor de wereldeconomie en vrede.

 

Wat bleek? De AIVD had een nieuwe directeur die zich even moest profileren, maar de NRC had het niet nodig gevonden om  het bericht verder uit te spitten. Ik dacht bij lezing al dat het rapport onzin was en medemopperaar Maarten van Rossem bevestigde dat in zijn podcast.

 

Wat echt is, is mijn eigen leven, mijn vrienden, mijn familie, ons dorp en de streek waarin we wonen. Wat echt is, zijn de ervaringen die we opdoen tijdens onze reizen, onze emoties en de kwaaltjes die we mogen ervaren als ouder wordende mens. Daar heb ik ook wel genoeg aan. Al die valsheid kan me gestolen worden.

 

Lammert Voos

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hennie en zien peerd'n.

  © Lammert Voos

Verveling en Contemplatie

  Ik las een alleraardigst boek over verveling. Ik kreeg dat boek bij de presentatie van Ik ben Aizaak van Herman uit Amersfoort. Het is van Peter Toohey, hoogleraar klassieke talen aan de universiteit van Calgary en heet Verveling, een boeiende geschiedenis. Er bestaat zoiets als tijdelijke verveling, maar ook existentiële verveling, en dat laatste heeft veel raakvlakken met depressie. Hij maakt dat aanschouwelijk in een vloeiende stijl met veel voorbeelden uit de kunst, literatuur en kerkgeschiedenis. Het boek stamt al uit 2011, maar is nog best actueel. De afbeelding is een schilderij van Edward Hopper getiteld Kamers aan zee.   Dit schilderij symboliseert existentiële leegte volgens Toohey. Een ander boek waar ik me al een tijdlang doorheen probeer te worstelen heet Vita contemplativa en is van de Koreaans-Duitse filosoof Byung-Chul Han. De inhoud van dit boek gaat me vaak boven de pet, maar wat ik er inmiddels wel uitgehaald heb en wat ik zelf ook al tijden denk, is da...

Zestien doden

    Altijd als we naar familie gaan rijden we over de snelweg A7 richting Heerenveen. We passeren dan eerst Marum en later Trimunt. Ik heb met ons ouderlijk gezin een blauwe maandag in Marum gewoond en ik neig te denken dat dit een hele gelukkige periode in mijn leven was. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik de nare dingen gewoon vergeten ben, ik zat in de eerste klas van de lagere school toen wij daar vertrokken. Van de juf van die school kreeg ik een boek omdat ik zo goed kon lezen. Ik was verliefd op mijn buurmeisje Saskia die later naar Zutphen verhuisde. Raad eens hoe mijn vrouw heet?     Toeval.   Destijds was de spoorlijn Groningen- Drachten nog in gebruik en daar speelde ik vaak bij, ondanks verboden van mijn ouders. De lijn lag op loopafstand van ons huis. Bij het scheve kerkje stond een monument dat me enorm intrigeerde en pas later hoorde ik dat dit monument met de spoorlijn verbonden was. Het was een monument voor zestien doden.  ...