Lammert Voos

  Vorig weekend zat ik er stevig doorheen, mijn medicijnen waren weer veranderd en dat ging gepaard met een enorme somberheid. Ik overwoog serieus het bijltje erbij neer te gooien als schrijver bij gebrek aan aandacht in de media. Een mens vergeet snel.   Zo was ik de paginagrote besprekingen van ouder werk in Trouw en de NRC vergeten. Ik was de keren vergeten dat ik in literaire programma’s te zien ben geweest op de televisie. Ook was ik de talrijke radio-interviews vergeten. Vergeten dat ik tot twee keer toe met paginagrote interviews in Vlaamse kranten en tijdschriften verscheen. Vergeten dat er een interview van meerdere pagina’s in de Volkskrant gestaan heeft. Ook vergeten dat onlangs Erik Dijkstra in een podcast over boeken over mijn laatste zei dat die tot de beste Nederlandstalige boeken van de laatste vijftig jaar  behoorde.   Wat ik dan wel onthoud zijn de zure en negatieve stukjes die over mijn werk in de media verschenen. Krenkingen slijten langzamer dan ...

  Vanochtend las ik een artikel over kinderloze campings. Kennelijk ergeren mensen zich vreselijk aan de geluiden van spelende kinderen. Nu wonen wij tegenover een camping en ik vind het geluid van spelende kinderen juist leuk. En als er eens een ettertje tussen zit denk ik aan Maarten van Rossem die zei: Erger je niet aan vervelende kinderen, maar wees bij dat ze niet van jou zijn.   Het past in een trend. Ik lees vaker zogenaamde problemen waar me de bek (excusez le mot) van verbazing openvalt. De mensen die naast een pannenkoekrestaurant met speeltuin gaan wonen en vervolgens gaan controleren of daar wel een vergunning voor is. Resultaat: de speeltuin moet dicht. Of die man die aangaf dat het nieuwe huis van zijn buren 23 cm (!) te hoog was en zich beklaagde bij de gemeente. Resultaat: Het dak moest er weer af.   Ik weet nog dat we in Welsum woonden, waar twee grote kippenfokkers waren. Westerlingen gingen pal naast een van de schuren wonen en gingen vervolgens...

    Vandaag nog een blog? Jawel. Ik moet toch ergens met mijn irritatie naartoe en mijn vrouw is er niet. Gelukkig voor haar.   In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik de NRC opgezegd en een jaar abonnement op de Trouw genomen. Tot mijn verbazing krijg ik er iedere zaterdag de Volkskrant bij. Daar zat ik echt niet op te wachten.   Ik lees alleen nog kranten op tablet uit milieuoverwegingen, maar nu krijg ik dus ongevraagd elke week een pak papier.   Ik heb de Volkskrant lang geleden opgezegd vanwege de hoge mate van wat mij betreft oninteressant gelul over allerlei modieuze zaken waar ik als zestiger helemaal niks mee heb. Uit ergernis over de zaterdagskrant van de NRC zegde ik die ook op. Zelfde argument. Wat moet ik met al die modieuze flauwekul?   Trouw is een miskleun. De voormalige mannebroederskrant is een flauwe new age weg ingeslagen, waar nog genoeg gristelijk geneuzel valt te beleven. Ook niet mijn kopje thee.   Het...

  @Lammert Voos

  © Lammert Voos

  Nu ik eigenlijk de laatste tijd alleen Scandinavische thrillers lees vraag ik me af of het wel zo’n goed idee is volgend jaar die kant op te gaan. Zowel Denemarken, Zweden, als Noorwegen lijken enorme poelen des verderfs, gevuld met moord, doodslag, geweldpleging en verkrachting. Ik krijg het er vaak koud van.   Mijn eigen Scandinavische thriller heb ik voorlopig even klaar. Ik voer daar een Amerikaanse president in op die zo ontzaglijk dom is dat het bijna ongeloofwaardig is. Bijna. Want onze brave borst Trump wil Canada straffen voor de rook van de bosbranden die over de grens drijft. Zelf heeft hij allerlei klimaatmaatregelen terug gedraaid. Ik ga daar verder niks over zeggen. Oh ja, toch wel. Wat een ongelofelijk rund is het toch.   Volgende week word ik geïnterviewd voor een boek over stadsdichters van Deventer. Ik weet niet of ik daar iets zinnigs over te zeggen heb, ik heb niet het idee dat ik veel impact gehad heb. Nou ja, er zijn mensen die sindsdien no...

  © Lammert Voos

  Gisteren kreeg ik nog wat royalty’s van mijn oude uitgever. Er zat geen bericht bij. Meneer is namelijk boos op mij omdat ik naar een andere uitgever overstapte. Dat hij daar even bij vergat dat ik dat deed omdat hij consequent zijn afspraken niet nakwam, vergat hij voor het gemak even. Rancune.   Over rancune gesproken. Zo heb je hier in het noorden een recensent die mij mijn relatieve succes niet gunt. Hij schrijft steevast negatief over mij en een goede vriend vroeg mij eens wat ik die man aangedaan had. Niets. Of het moet zijn dat ik niet wilde meewerken aan een artikel op zijn website over de ruzie binnen bovengenoemde uitgeverij. Het kan ook zijn dat het feit dat ik op tv en radio in diverse cultuurprogramma’s ben geweest en bij een gerenommeerde grote uitgever terecht ben gekomen en hij niet, maakt dat hij  jaloers is.   Meer rancune. Ik heb een neef waar ik vroeger hecht bevriend mee was. Ik ging geregeld met hem op wandelvakantie. Zo liepen we same...

  © Lammert Voos

  Ik heb samen met mijn vrouw een zogenaamde guilty pleasure: we kijken iedere avond naar een Amerikaanse ziekenhuisserie. Eén van de hoofdpersonen gaat naar Oost-Congo voor een organisatie die lijkt op Artsen zonder Grenzen. De dingen die hij daar meemaakt lijken erg op de verhalen die mijn Congolese cliënten in de jaren negentig hadden. Anarchie en ongebreidelde moordpartijen in een streek waar iedereen een potentiële moordenaar of verkrachter is. Ik kon er niet meer naar kijken. Ik had toentertijd genoeg van dat soort verhalen gehoord en kon er destijds al niet van slapen.   We hadden samen ook het plan gesmeed ergens in september richting Slovenië te gaan. Dat is voormalig Joegoslavië. Daar heb ik in de jaren negentig gewerkt en mijn standplaats was Zagreb. In mijn aanvankelijke enthousiasme opperde ik dan ook in die stad te gaan kijken, want die is mooi, oud Habsburgs, maar wel anders dan bijvoorbeeld Praag of Wenen.   Omdat ik zo verschrikkelijk nieuwsgierig b...