Hedendaagse onverdraagzaamheid

 

Vanochtend las ik een artikel over kinderloze campings. Kennelijk ergeren mensen zich vreselijk aan de geluiden van spelende kinderen. Nu wonen wij tegenover een camping en ik vind het geluid van spelende kinderen juist leuk. En als er eens een ettertje tussen zit denk ik aan Maarten van Rossem die zei: Erger je niet aan vervelende kinderen, maar wees bij dat ze niet van jou zijn.

 

Het past in een trend. Ik lees vaker zogenaamde problemen waar me de bek (excusez le mot) van verbazing openvalt. De mensen die naast een pannenkoekrestaurant met speeltuin gaan wonen en vervolgens gaan controleren of daar wel een vergunning voor is. Resultaat: de speeltuin moet dicht. Of die man die aangaf dat het nieuwe huis van zijn buren 23 cm (!) te hoog was en zich beklaagde bij de gemeente. Resultaat: Het dak moest er weer af.

 

Ik weet nog dat we in Welsum woonden, waar twee grote kippenfokkers waren. Westerlingen gingen pal naast een van de schuren wonen en gingen vervolgens klagen over de stank en de vliegen. Ga er dan niet naast wonen, denk ik dan. En dat staat los van het feit dat ik ook weinig sympathie voor de fokkers kon opbrengen. Je hoort vaker van ‘stadse’ mensen die op het platteland gaan wonen, maar de stank en het lawaai van landbouwmachines niet willen.

 

Zoals gezegd: het past in een trend van steeds kortere lontjes en onverdraagzaamheid. Als we geen migranten willen, bedreigen we de voorstanders en bestuurders die wel humaan gedrag vertonen. We bekladden hun woningen, of erger nog, in Geesteren bedreigen we Syrische statushouders en steken we hun auto in de brand.

 

Op Texel spoelden de stoffelijke resten aan van twee Afghaanse vluchtelingen die verdronken tijdens hun overtocht naar Engeland. In het hedendaagse frame zijn vluchtelingen nooit slachtoffers, alleen daders. De tragiek daarvan wil niemand zien. Dat is pijnlijk.

 

© Lammert Voos