Doorgaan naar hoofdcontent

Beeldtaal

 Een aantal jaar geleden begon ik deze blog om vooral over kunst te schrijven, maar reeds na drie afleveringen kwam ik tot de conclusie dat ik daar geen reet van afweet. Daarom kocht ik het boek The Story of Art van E.H.Gombrich. Een aantal van mijn vrienden die de kunstacademie hadden gedaan, moesten dit boek tijdens hun opleiding lezen, dus dacht ik dat het wel snor zat. Ik had evenwel geen rekening gehouden met mijn moeizame verhouding tot het fenomeen verplichting. Nu had ik mezelf deze verplichting opgelegd, maar toch kwam ik vooralsnog niet verder dan pagina 94, bij de oude Grieken. Ik zeulde het boek mee op onze reizen van Duitsland tot Spanje en Portugal, maar verder dan het oude Griekenland kwam ik nooit.

 

Ik heb geen kennis, maar wel een smaak en een verleden. Ik werd een liefhebber van de kunst van Malevitsj en aldus kwam ik in aanraking met het Suprematisme (Zie Wikipedia) en het werk van El Lissitzky. Ik zag diens werk Versla de witten met de rode wig. Maar dat was toch die button die wij punkers vroeger droegen? Want wij waren anarchisten en zo’n beetje tegen alles wat wij niet waren. El Lissitzky was een Communist en absoluut geen Anarchist. Wisten wij in onze naïviteit veel? Wisten wij veel dat de Bolsjewieken (lees: Communisten) tijdens de Russische burgeroorlog de anarchisten en socialisten liquideerden? En dat Stalin enige decennia later dit nog eens dunnetjes overdeed tijdens de Spaanse burgeroorlog waardoor uiteindelijk Franco aan de macht kwam. Tijdens mijn eigen burgeroorlog in voormalig Joegoslavië verdwenen mijn laatste restjes anarchisme voorgoed.




 

El Lissitzky raakte bevriend met Theo van Doesburg, die aan de wieg stond van De Stijl. Die stroming is weer verwant aan het Russische Futurisme (niet te verwarren met het Italiaanse Futurisme) dat weer voortkwam uit het Suprematisme. Die kennis heb ik niet uit het boek van Gombrich, maar uit alle Russische literatuur uit begin vorige eeuw die ik gelezen heb en niet te vergeten het boek De avant-gardisten van de slavist Sjeng Scheijen. Ik vind die tijd erg interessant, omdat het een tijd van grote vernieuwing was, alles kon en mocht. Helaas werd de hoop van een vrije toekomst de grond ingeboord door zowel Stalin als Hitler, maar dat is een heel ander verhaal.

 

Ik zal nog wel even The Story of Art op onze reizen meeslepen, want ik weet nog steeds niet genoeg om een blog over kunst te schrijven. Eens zien of ik nog verder kom dan de oude Grieken.

 

Lammert Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Dwalen

  Ik ben maar weer gestopt met Instagram. Dat medium is nog erger dan Facebook. Het is allemaal zelfpromotie en reclame. Ik ergerde me aan anderen en ik ergerde me aan mezelf. Steeds maar bezig zijn met content maken en steeds maar bezig zijn met scrollen. Dus ik heb het van mijn telefoon gemieterd. Het account is er nog, want ik heb geen idee hoe dat te verwijderen. Het kan me niks schelen, het stelt ook niets voor.   Ondertussen groeit het nieuwe boek, in mijn hoofd en op papier. Ik kan er nog niets over zeggen, maar uitgever Jasper was behoorlijk enthousiast over hoofdstuk één. Ik schrijf nu veel langzamer dan bij andere boeken van me. Ik heb de tijd.   Ik ben klaar met het schilderen van de stenen buitenkant van ons huis. Een beste klus, maar het resultaat mag er wezen. Ik hoop nog voor de vakantie volgende week nog met de houten aanbouw bezig te kunnen, maar het weer werkt niet mee. (Altijd dat gezeik over het weer!) Anders doe ik dat deze winter.   ...

Het verschil

  Als blogger heb ik natuurlijk ook een educatieve functie en daarom wil ik Mark van den Oever van Farmers Defence Force nog even uitleggen wat het verschil is tussen boeren en slachtoffers van de Holocaust.   We beginnen met het vervoer. Dit zijn boerenvervoersmiddelen:   En dit de vervoersmiddelen die gebruikt werden tijdens de Holocaust: Daarna gaan we verder met Mark zelf. Dit is Mark:   En dit zijn slachtoffers van de Holocaust:   Ik wil nog eens benadrukken dat er kleine verschilletjes zijn.   Overigens zijn de boeren die ik ken allemaal hele fatsoenlijke mensen die zich nooit zouden bezondigen aan de walgelijke retoriek van FDF.   Dat moest ik even kwijt.    © Lammert Voos