Zelden ben ik zo
van mijn voeten geveegd als door De Ondergang van Édouard Louis. Het boek gaat
in eerste instantie over de broer van de auteur die zich dooddrinkt. Dat is op zich schokkend genoeg, maar al snel ontvouwt zich het beeld van
een disfunctioneel gezin waar buitenbeentje Édouard zich allerminst gelukkig in
voelt. Waarschijnlijk raakt het boek me zo enorm om de schok van de herkenning.
De broer houdt zijn
slachtofferschap levend en houdt de wond die het gebrek aan erkenning en
liefde veroorzaakt heeft steeds open en gebruikt die om zijn verslaving te
rechtvaardigen. Nu had ik zelf ook de nodige alcoholverslaafden in mijn familie,
maar die zijn inmiddels allemaal dood. Ook ikzelf was (ben) alcoholist en
koesterde mijn slachtofferschap. Inmiddels voel ik me niet meer zielig en sta al
een kleine twintig jaar droog.
Als in het boek de
broer meldt dat hij een nieuwe baan heeft, lacht zijn vader hem uit. Ik
herinner me nu hoe mijn vader reageerde toen ik hem blij vertelde dat ik een baan als
crisismanager bij Vluchtelingenwerk had gekregen. ‘Dat hou je toch niet vol,’
was zijn droge commentaar. U begrijpt, ik was gekrenkt.
Ook mijn moeder was
bepaald niet liefdevol. Ik sprak vlak na de dood van mijn vader met mijn broer over intimiteit
in ons gezin en we kwamen beide tot de conclusie dat we nooit geknuffeld
waren, niet door pa en niet door ma. Vlak voor zijn dood nam ik afscheid van
mijn vader en gaf hem een kus. ‘Doe bis toch gain homo worden?’ Zei hij. Famous
last words en het doet als ik dit schrijf nog steeds pijn.
In het boek vertelt
Édouard Louis, die zelf homoseksueel is, over het verschil tussen ideologische en
sociologische homofobie en racisme. Het laatste is mee lullen met wat je
omgeving zegt en wat je ouders uit dommigheid uitkramen. Ideologisch racisme en
homofobie zijn een stuk gevaarlijker (zie Wilders, Baudet en dat andere tuig op
rechts), hoewel ik de sociologische variant absoluut niet wil
vergoelijken.
Ik heb mijn
gekrenktheid afgeschud. Ik laat me tegenwoordig niet meer in de zeik
nemen. En als iemand dat toch doet, negeer ik dat verder en draai me om.
Voorgoed, want omgaan met mensen die je pijn doen leidt net zo goed naar je
ondergang.
© Lammert Voos

mooi
BeantwoordenVerwijderenDikke kus en hartelijke knuffel van Laurens!
BeantwoordenVerwijderen