Doorgaan naar hoofdcontent

Heimwee naar Malaga

 


Wie niet van creatief zeuren houdt kan dit blog beter niet lezen. Geen van mijn blogs trouwens. Maar goed, u bent al tot de derde zin gekomen, dus u kunt net zo goed even doorgaan. Let op, ik ga beginnen: Nadat ik de afgelopen maanden allerlei slepende klussen gedaan heb, er moest nog veel afgemaakt worden, is het fysieke gebeuren nu eerst wel even voorbij. Als ik dit typ, doen mijn handen zeer: artrose, slijtage. Ik heb daar meer last van in de winter, zeker nu het zo vochtig is. Voorts voelen mijn knieën, voeten en heupen ook niet jofel. Het lot van de zware man.

 

Eind 2025 stonden we op een camperplaats aan een strand iets ten westen van Malaga. In de rest van Spanje was het slecht weer, maar hier was het een aangename twintig graden en ’s nachts niet te heet om te slapen. In het dorpje dat op loopafstand lag was alles wat we nodig hadden te koop en wie deed ons wat? Nou, mijn hart. Dat was wel een beetje jammer. Ik vond mezelf niet vrijwillig liggend terug op het strand en naast de camper. We bezochten een kribbige Nederlandse huisarts en een cardioloog, die achteraf bekeken de zaak wel een beetje overdreef. Dus mijn echtgenote reed ons in drie dagen naar huis. Om de voor de hand liggende redenen mocht ik niet rijden.



Afijn, wellicht idealiseer ik Malaga wel een beetje, maar de temperatuur was geweldig. Ik weet natuurlijk helemaal niet hoe het daar nu is, aangezien de oostkust van Spanje geplaagd wordt door zware regens en stormen en onze media het te druk hebben met een kabinetscrisis die niks voorstelt en nergens over gaat. Ja, over de VVD die het landsbestuur al jaren achter elkaar onmogelijk maakt. Talkshows hebben Halbe de sloper en fantast weer aan tafel zitten die zijn mening mag verkondigen. Doet die er dan toe? En ik zag gister zowaar Henk Kamp weer ergens zitten te wauwelen. Kamp…verantwoordelijk voor de toeslagenaffaire, de man die duizenden mensen in het verderf stortte. Ik kan die twee zelfingenomen rotkoppen gewoon niet meer zien. (Sorry) Ook Jesse Klaver valt door de mand met zijn triomfantelijke geschater. Niks verbinding, niks bescheidenheid, niks handreiking. Nee, polarisatie, polarisatie, polarisatie…Wordt het land daar beter van?

Ik Hoorde zowel Maarten van Rossem als Sander Schimmelpenninck in podcasts zeggen dat ze in Den Haag niets voor elkaar krijgen en eigenlijk de problemen alleen maar vergroten. Dat het echte bestuur beter aan lokale politici over gelaten kan worden, omdat die een veel realistischer beeld van het land hebben. Landelijk lopen ze allemaal in de fuik van het geleuter over immigratie en toont men weinig ruggengraat. Dat eigenlijk alleen Europese regelgeving nog effectief is. Nu ben ik erg voor een sterk Europa. (Zie lemma’s Poetin, Trump, Xi Jinping)

 

En Malaga ligt ook in Europa. Bovendien heeft Spanje een groeiende economie. Nederland trouwens ook, ondanks het gejank van Den Haag en van de ontevreden kiezers.

 

Heeft dit stuk eigenlijk nog enigszins samenhang? Wat kan het me ook schelen…

 

© Lammert Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Dwalen

  Ik ben maar weer gestopt met Instagram. Dat medium is nog erger dan Facebook. Het is allemaal zelfpromotie en reclame. Ik ergerde me aan anderen en ik ergerde me aan mezelf. Steeds maar bezig zijn met content maken en steeds maar bezig zijn met scrollen. Dus ik heb het van mijn telefoon gemieterd. Het account is er nog, want ik heb geen idee hoe dat te verwijderen. Het kan me niks schelen, het stelt ook niets voor.   Ondertussen groeit het nieuwe boek, in mijn hoofd en op papier. Ik kan er nog niets over zeggen, maar uitgever Jasper was behoorlijk enthousiast over hoofdstuk één. Ik schrijf nu veel langzamer dan bij andere boeken van me. Ik heb de tijd.   Ik ben klaar met het schilderen van de stenen buitenkant van ons huis. Een beste klus, maar het resultaat mag er wezen. Ik hoop nog voor de vakantie volgende week nog met de houten aanbouw bezig te kunnen, maar het weer werkt niet mee. (Altijd dat gezeik over het weer!) Anders doe ik dat deze winter.   ...

Het verschil

  Als blogger heb ik natuurlijk ook een educatieve functie en daarom wil ik Mark van den Oever van Farmers Defence Force nog even uitleggen wat het verschil is tussen boeren en slachtoffers van de Holocaust.   We beginnen met het vervoer. Dit zijn boerenvervoersmiddelen:   En dit de vervoersmiddelen die gebruikt werden tijdens de Holocaust: Daarna gaan we verder met Mark zelf. Dit is Mark:   En dit zijn slachtoffers van de Holocaust:   Ik wil nog eens benadrukken dat er kleine verschilletjes zijn.   Overigens zijn de boeren die ik ken allemaal hele fatsoenlijke mensen die zich nooit zouden bezondigen aan de walgelijke retoriek van FDF.   Dat moest ik even kwijt.    © Lammert Voos