Erger dan mijn vader

 

 

Nee, dit gaat niet over geweld, misbruik of meer van die onfrisse zaken. Het had gekund, maar dan sloeg de titel van dit epistel nergens op, want in die dingen was ik helemaal niet zo erg. Ik bracht vooral mezelf veel schade toe. Het gaat over opruimen. Daar was mijn pa niet van, wel van het verzamelen.

 

De laatste weken zijn we bezig met het opruimen van het huis van mijn schoonmoeder, die naar een verpleeghuis is verhuisd na de zoveelste val en botbreuk. Helemaal helder is ze ook niet meer. Twee jaar geleden had mijn echtgenote het ouderlijk huis al ontruimd en de eerste grove schifting gemaakt. In het bejaardenwoninkje waar schoonmoeke naar toe was verhuisd was immers niet veel ruimte. Toch meer dan ons lief was, blijkt nu.

 

Wat blijft er over na een leven? Veel foto’s en prullaria die andere mensen niets zeggen. Souvenirs uit een tijd die ze zich niet herinnert. Dozen vol borduurwerkjes.

Ik vind dat confronterend. Er komt een tijd dat we zelf…enfin. Dus ik toog zelf ook aan het opruimen van mijn werkkamer. Nog niet zo lang geleden moest ik een aanloop nemen om erin te komen, maar ik heb al heel veel troep naar de kringloop gebracht. Zelfs twee dozen met boeken en literaire tijdschriften. Het was bijna heiligschennis.

 

Dat was de eerste ronde. Vandaag ben ik begonnen om de twee kisten(!) met snoeren en snoertjes die ik eventueel nog kan gebruiken te schiften en in een zak te stoppen om ook naar de kringloop te brengen. Ik hoor het mijn pa zeggen. Hij had potten vol schroeven en schroefjes waar hij nooit iets mee deed, maar oh wee, die mochten echt niet weg. Nooit geweten dat snoeren en snoertjes ook confronterend kunnen zijn.

 

Nu heb ik een doos in de kamer gezet. Al die geprinte manuscripten die daar liggen te beschimmelen. Niet letterlijk natuurlijk, maar wat heb ik eraan? Alles staat op schijf. Veel is al gepubliceerd en hoef ik dus ook niet te bewaren. Oud papier.

 

Nu maar hopen dat mijn dochters als ik dood ben me dankbaar zijn voor dit opruimen, maar er blijft nog genoeg prullaria over die een ander niets zegt. Een Massaï strijdknots die ik meenam uit Tanzania. Het eerste zelf gekochte boek van mijn vader over vissen. Mijn hengels. Dierenbeulerij, maar een herinnering aan mijn opgroeien langs het water. Die heb ik dus wel weggedaan. De beldop van een Puch. Die niet. De rest ook niet. Een mini Obelix. Het miniboekenkastje dat Peen Marleen voor me maakte met daarin mijn boeken en platen. Cadeautjes die mijn dochters voor me maakten op de kleuterschool voor vaderdag. De aftandse gitaar die ik kreeg van mijn inmiddels overleden vriend Wim. Een prachtige foto van Patti Smith, gemaakt door mijn oude vriend Herman Nijhof, die inmiddels ook al niet meer onder ons is. Een Swahili hoofddeksel dat ik kocht op de markt van Mombassa. Een globe van mijn vader met landen daarop die allang niet meer bestaan. Een schilderij van mijn oom de leeuwentemmer dat van mijn overleden moeder was. Het trouwboekje van mijn grootouders. En dan de ontelbare foto’s die ik nog moet uitzoeken.

 

Getuigen van een leven. En op een dag is alles weg.

 

© Lammert Voos