Mikael en de leeuwenkuil

 

 

Momenteel lees ik Een Adres, de geschiedenis van de joodse onderduik van Michal Citroen. Het meest schokkende van dat boek vind ik nog wel dat de Nederlandse overheid zo braaf de Duitsers behulpzaam was bij het deporteren van de joden. De regering in ballingschap(!) had verordonneerd dat ambtenaren mee moesten werken om de nazi’s niet te provoceren en zich zo veel mogelijk aan de regels te houden. Pas in 1943 kwam er massaal verzet, maar toen waren de meeste joden al afgevoerd naar Sobibor en Auschwitz. Dat kwam omdat de Duitsers Stalingrad en Afrika verloren hadden, arbeidskrachten nodig hadden en plotseling de Nederlanders hun zonen en echtgenoten zagen afgevoerd worden naar Duitsland.

 

De regering in ballingschap besloot een wet aan te nemen waarin men geen onderscheid meer mocht maken tussen joden en niet-joden, maar ook daar wisten de brave ambtenaren wel raad mee. Joden die terugkeerden uit de kampen werden ‘gewoon’ behandeld en moesten nog belasting betalen over de jaren dat ze weg geweest waren. Verzekeringen gaven niet thuis vanwege de niet betaalde premies. En er was niemand die enige morele verantwoordelijkheid nam voor de behandeling van joden voor, tijdens en na de oorlog. Men verschool zich achter de regels. Komt u dat bekend voor?

 

Je moet altijd voorzichtig zijn met vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog, maar ik kan er niet omheen dat in het geval van de elfjarige Armeense, maar in Amsterdam geboren jongen Mikael men zich ook nu nog verschuilt achter regeltjes en niemand morele verantwoordelijkheid wenst te nemen. Nee, Mikael wordt geofferd aan de populistische leeuwen, alsof ook maar iemand gebaat is bij de uitzetting van de jongen. De afwijzende Raad van State heeft het over de regels en dat de jongen slachtoffer is van de beslissingen van zijn moeder, maar noem mij eens één ouder die nooit een slechte beslissing nam. Minister Faber nam braaf de massaal getekende petitie aan waarin de ondertekenaars opriepen om de jongen en zijn moeder in Nederland te laten. Maar ja, die regels hè?

 

Pardon? Faber beriep zich op de democratische spelregels en stelde dat ze niets kon doen. Twintig jaar lang heeft het tuig van de PVV de democratie lopen ondergraven en nu het hun zo uitkomt zijn ze ineens heel braaf. Lijkt het. Maar dat is niet zo. Mikael wordt geofferd aan het gepeupelte dat bloed wil zien. Dat hij maar elf jaar is en in Amsterdam geboren is doet er niet toe. Dat hij hier heeft kunnen opgroeien komt niet van zijn moeder, maar van het getreuzel en geknoei van de IND. 

Man, man, wat is dit land diep gezakt. En zal ik het eens zeggen? Ja, laat ik het zeggen: Befehl ist befehl.

 

© Lammert Voos