Lui

 

Ik heb weleens de neiging om te denken dat ik lui ben, ik heb immers al dagen niets zinnigs meer uitgevreten. Dan verval ik in een lusteloze staat van ik verveel me. Ik verveel me niet echt, maar heb gewoon geen zin om iets te doen. Ik denk soms weleens dat ik schrijver ben geworden uit die verveling, puur om mezelf bezig te houden.

 

Maar moet ik dan nog wat? Ik ben bijna drieënzestig en heb mijn hele leven lang geknokt, mag ik dan niet lui zijn? Ik denk dan na over prikkels van buitenaf, zou ik geen vrijwilligerswerk moeten doen? Maar dan realiseer ik me dat ik niet voor niets afgekeurd ben. Ik knal altijd overal vol in, tot de energie op is en haak dan af. Zo gaat het mijn hele leven al.

 

Nu heb ik mezelf opgelegd regelmatig een blog te schrijven. Daarmee leg ik mezelf ook weer druk op. Nu ik constateer dat mijn blog een succes is, nooit eerder had ik zoveel lezers, vraag ik mezelf af of het wel zo gezond is wat ik doe. Ik moet soms immers enorm nadenken om een onderwerp te verzinnen. Soms ook niet. Dan schrijf ik vanuit mijn woede en frustratie. Maak ik daarmee een verschil? Ik denk het niet.

 

Dus mocht er een tijdje geen blog van me verschijnen, dan lig ik op de sofa gewoon ongegeneerd lui te zijn.

 

© Lammert Voos