De fietsieclown

 

Als puber was ik verzot op de strips van Guust Flater, een kantoorbediende die zich overgaf aan allerlei fratsen en eigenlijk helemaal niets kon. In één aflevering presenteerde hij zich als de fietsieclown en gaf hij zich over aan allerlei strapatsen op de fiets en uiteraard ging dat helemaal mis met alle gevolgen van dien. Hilarisch vond ik dat. De leraren op de middelbare school vonden het heel wat minder hilarisch als ik dat met mijn vrienden naspeelde in de klas. Ik ben dan ook van de middelbare school verwijderd.

 Onlangs trapte ik mijn zoveelste fiets aan gruzelementen. Mijn gewicht in combinatie met mijn kracht maakt dat weinig fietsen tegen mij bestand zijn. Vaak moet de trapas het ontgelden. Zo ook deze keer. Er was een tijd dat ik daar vreselijk gefrustreerd over was, maar tegenwoordig leg ik me erbij neer dat fietsen bij mij geen lange levensduur hebben. Dus ruilde ik mijn gewonde stalen ros in voor een andere. Een sportieve.

Tevens kocht ik een fietshelm. Niet omdat ik nou zo snel ben, maar omdat er een categorie automobilisten is die hier op onze smalle wegen in het noorden altijd haast hebben en er geen been in zien om een fietser de berm in te jassen. En mijn hoofd is mijn kapitaal. Dat klinkt triest en dat is het ook. Zowel het eerste als het laatste. Toen ik de helm voor de eerste keer opzette moest ik weer aan de fietsieclown denken. Maar goed, liever uitgelachen dan een kasplantje in het ziekenhuis. Het was overigens een zwaar weekend met windkracht 4 à 5 constant tegen.

 Iets heel anders: één of andere geinponem heeft een profiel van mij aangemaakt op LinkedIn. Ik krijg nu kilo’s spam. Aan de profielfoto te zien is dit onlangs gebeurd en kennelijk woon ik tegenwoordig in Brabant. Helaas weet ik het wachtwoord niet, zodat ik het profiel niet kan opheffen. Ik erger me hier kapot aan, maar wederom: als je er niets aan kan doen moet je het maar accepteren. Ik accepteer tegenwoordig heel veel waar ik niets aan kan doen.

 Lastig.

 © Lammert Voos