Sinds we weer thuis zijn heb ik het nog niet warm gehad en mijn echtgenote ook niet. We gingen dan ook in één klap van een milde tweeëntwintig graden naar vijftien. Soms verlang ik hevig terug naar de dagen aan de oost en zuidkust van Spanje enkele jaren geleden. Maar dat paradijs bestaat niet meer. Dat paradijs wordt nu geteisterd door hevige regens en stormen, omdat de Middellandse Zee in hoog tempo opwarmt.
Of de duvel er mee speelt is een andere regio waar we waren, de streek rond Perpignan, zowel aan de kust als in het voorgebergte van de Pyreneeën, deze zomer geteisterd door bosbranden. Net als een streek nabij Bordeaux, de Medoc en Gironde. Daar waren we vorig jaar. Avignon, een stad die me dierbaar is, werd vlak nadat wij er waren, bezocht door een verwoestende regenstorm die de halve stad deed overstromen.
Ik dicht ons geen Goddelijke eigenschappen toe, maar dit is
geen toeval. Wij zijn hooguit medeschuldig omdat we twee op fossiele
brandstof voortbewegende voertuigen hebben. Zijn onze zonnepanelen en
zonneboiler, die overigens stuk blijkt, slechts doekjes voor het bloeden? We
stoken nog op gas, maar hebben deze week nog een forse investering gedaan om
ons huis geriefelijker en beter geïsoleerd te maken.
De bosbranden, de kwijnende gletsjers, de aanhoudende
verdroging…En maar investeren in oorlogstuig vanwege de angst die in de media gecreëerd
wordt voor de Russen die niet eens in staat blijken om verder te komen in Oekraïne.
Die lijden aan een kwijnende economie, een krimpende bevolking, een
technologische achterstand en een middeleeuwse mentaliteit. Maar het klimaat,
kennelijk kan niemand dat wat schelen.
Nee, vluchten kan niet meer. En ik heb het nog steeds koud.
© Lammert Voos
Reacties
Een reactie posten