Ik ben deze week tamelijk actief geweest: ik heb een opzet gemaakt voor mijn nieuwe boek en de houten wand van de aanbouw geschuurd en geschilderd. Maar over schuren gesproken; over onze geweldige vakantie vallen best wat kritische noten te kraken.
De doodgereden
dieren langs de wegen, helemaal kut en eigenlijk zijn wij medeplichtig. Over
medeplichtigheid gesproken. Je rijdt met je dieselbusje door de bergen en ziet
alleen nog kwijnende gletsjers en leegstaande beekjes en rivieren. Dan het
massatoerisme, wat een plaag. Op de mooiste plekken is het veel te druk en wij maken daar deel van uit.
Valt er dan niets
positiefs te melden? Zeker wel. We hebben prachtige landschappen gezien en
vooral in Italië erg veel plezier gehad met de goddelijke koffie en aardige
mensen. Maar ook Frankrijk en Slovenië waren een warm bad qua mensen. Zo niet
Oostenrijk. Daar stond op een prachtige camping aan de Donau zowaar een camera
bij de vuilnisbakken, want je moest je vuil wel goed scheiden. Was het toeval
dat die bakken in een kelder stonden? Afijn, de campinghoudster was met
voorsprong het onvriendelijkst mens dat we tegenkwamen.
Voorts reden we
door de Povlakte in Noord-Italië, het decor van één van mijn favoriete films Novecento.
Daar zagen we de vierkante boerderijen, vrijwel uitgestorven oude dorpjes
en eindeloze akkers. Aan de rand bezochten we Alessandria, de geboortestad van
Umberto Eco. Hoewel ik veel van de man heb gelezen was dat geen bedevaart, maar
puur toeval.
Luxeproblemen.
© Lammert Voos
Ah dat verklaarde ook dat Leonie dacht dat het vroeger was dan dat het was.
BeantwoordenVerwijderen