Doorgaan naar hoofdcontent

Het nu

 



 

Vandaag nog een blog? Jawel. Ik moet toch ergens met mijn irritatie naartoe en mijn vrouw is er niet. Gelukkig voor haar.

 

In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik de NRC opgezegd en een jaar abonnement op de Trouw genomen. Tot mijn verbazing krijg ik er iedere zaterdag de Volkskrant bij. Daar zat ik echt niet op te wachten.  Ik lees alleen nog kranten op tablet uit milieuoverwegingen, maar nu krijg ik dus ongevraagd elke week een pak papier.

 

Ik heb de Volkskrant lang geleden opgezegd vanwege de hoge mate van wat mij betreft oninteressant gelul over allerlei modieuze zaken waar ik als zestiger helemaal niks mee heb. Uit ergernis over de zaterdagskrant van de NRC zegde ik die ook op. Zelfde argument. Wat moet ik met al die modieuze flauwekul?

 

Trouw is een miskleun. De voormalige mannebroederskrant is een flauwe new age weg ingeslagen, waar nog genoeg gristelijk geneuzel valt te beleven. Ook niet mijn kopje thee.

 

Het zal wel aan mij liggen, al die sensatie, al dat consumentisme, al die modieuze problemen, het is niet aan mij besteed. Alleen het milieu interesseert me en wat ik zo doorgaans lees, stemt me niet tot vrolijkheid.

 

Nederland wordt geregeerd door ijdele nitwits die meewaaien met iedere stinkende wind. Migratie wordt opgeblazen tot een gigantisch probleem, wat het niet is, het is de onderbuik die schreeuwt, maar niemand durft impopulaire besluiten te nemen, doodsbang voor de stem des volks. Nu is het volk niet al te slim en men houdt de ogen stijf gesloten voor de echte problemen. 


Maar wel klagen over de hitte…

 

De wereldpolitiek wordt beheerst door half demente oude kerels met ego problemen en de  mening wordt wijd en zijd bepaald door AI en fake nieuws. 


Kijkt u maar fijn naar de dystopische series op de betaalde netten. Heerlijk amusement toch?Maar die dystopie, daar zit u al middenin. 


Slaap maar lekker verder.

 

© Lammert Voos


Naschrift: ik werd zojuist gebeld door de redactie van de NRC en ze beloofden inhoudelijk iets te doen met mijn kritiek. Ik kreeg de krant voor 36 maanden aangeboden voor een prikje. Krent als ik ben, heb ik geaccepteerd. Hoef ik die vreselijke Trouw niet meer te lezen.

 

 

 

 

 

 

Reacties

  1. Nou, het is maar goed dat je vrouw niet thuis is inderdaad, anders hadden wij dit allemaal moeten missen.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Hennie en zien peerd'n.

  © Lammert Voos

Joseph en Aizaak

  Vorig weekend zat ik er stevig doorheen, mijn medicijnen waren weer veranderd en dat ging gepaard met een enorme somberheid. Ik overwoog serieus het bijltje erbij neer te gooien als schrijver bij gebrek aan aandacht in de media. Een mens vergeet snel.   Zo was ik de paginagrote besprekingen van ouder werk in Trouw en de NRC vergeten. Ik was de keren vergeten dat ik in literaire programma’s te zien ben geweest op de televisie. Ook was ik de talrijke radio-interviews vergeten. Vergeten dat ik tot twee keer toe met paginagrote interviews in Vlaamse kranten en tijdschriften verscheen. Vergeten dat er een interview van meerdere pagina’s in de Volkskrant gestaan heeft. Ook vergeten dat onlangs Erik Dijkstra in een podcast over boeken over mijn laatste zei dat die tot de beste Nederlandstalige boeken van de laatste vijftig jaar  behoorde.   Wat ik dan wel onthoud zijn de zure en negatieve stukjes die over mijn werk in de media verschenen. Krenkingen slijten langzamer dan ...