Doorgaan naar hoofdcontent

John Wayne en de werkelijkheid

 Ik krijg op Facebook geregeld filmpjes voorgeschoteld met de western-acteur John Wayne. Ik hou niet van John Wayne. Hij speelde altijd een ééndimensionale held die altijd goed is voor wezen en weduwen, mits deze maar blank zijn. Indianen zijn in zijn films per definitie achterbaks en slecht en hij weet met een enkel schot er veertig tegelijk van hun paard te knallen. De man leefde van 1907 tot 1979.

 Hij wist op dubieuze wijze de dienstplicht in de Tweede Wereldoorlog te ontlopen in tegenstelling tot veel indianen, waarvan ook de nodige mannen zich vrijwillig aanmeldden, zoals Ira Hayes, een Pima uit Arizona. Hij staat op de iconische foto van de verovering van Iwo Jima op de Japanners. Hij leefde van 1923 tot 1955 en stierf aan alcoholmisbruik, mede als gevolg van Post Traumatische stress. In 1962 maakten Johnny Cash en Bob Dylan The Ballad of Ira Hayes, waarin ze zijn tragische leven bezongen.





 Na de oorlog was Wayne de held in talloze oorlogsfilms, waaronder Sands of Iwo Jima. Natuurlijk was hij in deze film wederom heel heldhaftig. Met een enkel schot doodde hij nu veertig Japanners. Nu vind ik lafaards doorgaans hele verstandige mensen, die vaak ook heel oud worden, maar voor John Wayne maak ik een uitzondering, hij was een enorme hypocriet. Hij steunde de Vietnam oorlog en was zijn leven lang fervent supporter van de Republikeinse partij.

 

De volgende quote komt van Wikipedia:

‘In 1973 weigerde acteur Marlon Brando de Academy Award die hij had gewonnen voor The Godfather, "uit protest tegen de behandeling van inheemse Amerikanen door de filmindustrie"; Brando liet zich tijdens ceremonie vertegenwoordigen door de inheems-Amerikaanse actrice Sacheen Littlefeather. Wayne was aan het wachten in de coulissen en moest door zes bewakers worden tegengehouden om te voorkomen dat hij haar van het podium zou halen.’

 


Het is van een bittere ironie dat John Wayne Gacy, één van Amerika’s grootste seriemoordenaars naar hem vernoemd is. Deze werd in 1994 geëxecuteerd, nadat hij beschuldigd werd van de verkrachting van en moord op 33 jongens en mannen, waarvan hij de meeste onder zijn huis had begraven. Hij trad als clown Pogo op, altijd op kinderfeestjes. 


Misschien ziet u daar de symboliek niet van in, maar ik wel. Ik geef toe dat ik rare hersenkronkels heb.


© Lammert ‘Winnetou’ Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een eindejaarsverhaal

  Aan de rand van de woestijn, in een oase, stond een kleine karavanserai waar vermoeide reizigers hun kamelen konden drenken en zelf uitrusten en zich konden spijzen met dadels en geitenvlees. Het water uit de put was zuiver en zoet, de herbergier een lankmoedig en wijs man. Zo wijs dat hij liever wilde dat zijn mooie dochter gelukkig was, dan dat hij haar uithuwelijkte aan de rijke koopmannen die om haar hand dongen.  Op een goede dag kwam een stoffige zwerver uit de woestijn gesloft, zijn kleren gescheurd, zijn baard vol knopen.             ‘Broeder,’ zo vroeg hij de herbergier, ‘ik ben in de woestijn beroofd van mijn dieren, mijn handel en mijn laatste dirhams, maar ik heb honger en dorst, kunt u mij helpen?’             De herbergier wist dat goede daden altijd beloond werden en hij laafde de zwerver alsof die een hooggeëerde gast was. Wat hij niet wist, was dat de zwerver een djin...

Een fijn weekend

    Het is heel verleidelijk om te gaan zeiken over de Starbucks in de stationsrestauratie van Groningen. Na een lange reis uit Antwerpen dacht ik even een lekker kopje koffie te gaan drinken aldaar. Vroeger kwam ik er ook vaak, toen de obers er nog in een vest en geklede pantalon rondliepen en er niet al te moeilijk werd gedaan over mijn drankkegel. De obers zijn verdwenen en ik drink al bijna twee decennia geen alcohol meer. Ik kwam daar geregeld Herman Brood tegen die ’s ochtend al aan de jenever zat. Herman haalde nooit zijn vliegbrevet en mij gaat het inmiddels goed. Ik heb immers de ruimte om me te ergeren aan het Amerikaanse geknauw van de dames achter de toog en aan het kleine kopje koffie dat een halve liter slootwater bleek te zijn. Luxe ergernissen.   Ik kwam zoals gezegd uit Antwerpen waar ik de art-fair en een klein partijtje bij mijn agent Oscar bezocht. Op de art-fair heb ik me kostelijk vermaakt, maar ik voelde me wel enigszins een vreemde eend in ...

Hoofdzaken

  Het is weer eens zover: in mijn hoofd is het totale chaos. Vannacht kon ik niet slapen en kreeg ik een zware migraineaanval. Ik moet en zal van alles en weet niet waar te beginnen. Met dit blog dan maar om de zaken op een rijtje te zetten.   Dinsdag ben ik in Zwolle geweest en heb geluncht met mijn uitgever en de plannen voor het nieuwe jaar besproken. Hij was veel positiever dan ik verwacht had. Ik ben een enorme tobber en zie altijd alles duister in en was eigenlijk bang dat ik niet aan de verwachtingen kan voldoen. Maar hij wil zelfs het begin van mijn dystopische Scandinavische Thriller die ik voor de grap schrijf lezen. Dat betekent dat ik die nog wel even foutloos moet maken voor het weekend. Van wie? Van mezelf natuurlijk.   Gister met mijn zuster naar museum Belvedère in Oranjewoud geweest. We hebben veel gepraat, onder andere over de dood van onze ouders en wat voor effect dat op ons had, op ons schuldgevoel, omdat we beiden het gevoel hadden tekort ge...