Doorgaan naar hoofdcontent

Zuurdijk, de Boerenrepubliek.

 



 Ten oosten van Zoutkamp, zuidelijk van Leens en noordelijk van Electra en het Reitdiep ligt het gehucht Zuurdijk dat eigenlijk uit vier delen bestaat. Eerst komt Ewer, een verzameling boerderijen dat op een terp ligt. Hier zou vroeger een Borg hebben gestaan. Dan de kern met de kerk, de molen, de voormalige school en het voormalig café. En dan nog  1e Nijhoezen en 2e Nijhoezen, twee linten bestaande uit voormalige arbeidershuisjes. Veel in Zuurdijk is voormalig.

 

Ooit waren de boeren hier ontzaglijk rijk en werd de streek de Boerenrepubliek genoemd. De polders rond het dorp waren vruchtbaar en de landbouw was winstgevend. Niet dat de arbeiders daar van profiteerden, maar de mechanisatie veranderde alles. Oost-Groningen had toen de rol van grootste graanproducent van Nederland al overgenomen.

 

Ik ben geboren in het dorp Eenrum, maar voel me meer verbonden met Zuurdijk. Mijn grootouders, een tante en diverse jonggestorven kinderen van mijn grootouders liggen er op het kerkhof. De as van mijn moeder is er (illegaal) over de graven van haar ouders uitgestrooid. Mijn ouders woonden naast elkaar in 1e Nijhoezen. Mijn zusters en broer zijn op Zuurdijk geboren. Ik was echter een nakomertje en mijn ouders waren inmiddels verhuisd.

 

Twee ooms van mij bestierden achtereenvolgens het dorpscafé. Eén van hen was een plaatselijke legende. Hij was een broer van mijn moeder en erg populair bij vrouwen. Hij was keeper bij de Zoutkamper voetbalclub Zeester. We zaten eens op een terras in Zoutkamp en toen ik aan een aantal plaatselijke drinkers vertelde wie mijn oom was, kwamen de sterke verhalen over hem los. Bijvoorbeeld dat hij nooit te beroerd was om tegenstanders een doodschop te geven en daarbij geregeld te ver ging.

 

Hoewel de grote boerderijen rond Zuurdijk er nog staan, waaronder een aantal in de prachtige stijl van de Amsterdamse school gebouwd, ademt het dorp vergane glorie. De huisjes liggen als eenzame scheepjes in een zee van akkers. (Ik heb deze metafoor geloof ik al eens eerder gebruikt) Sommige worden nog bewoond door lokale inwoners, maar er woont veel import in het dorp. De huizen waren er immers ooit goedkoop.

 

Ik fiets nog regelmatig door Zuurdijk en bezoek dan het graf van mijn grootouders en mijn moeder. Zelfs het kerkhof confronteert je met het verschil tussen de armoedige arbeiders en de rijke boeren. Ik zie het scheefgezakte marmeren steentje van mijn opa en dan de enorme gedenktekens van de boeren, vaak Torringa’s. Ik voel het verleden van mijn familie aan me trekken. Ik voel de binding met de onrechtvaardigheid van deze streek en voel me er gek genoeg enorm thuis.

 

Toch zou ik nooit in Zuurdijk willen wonen, ik zou dan het gevoel hebben terug te gaan naar het verleden en mijn ouders hebben juist heel hard gewerkt om los te komen van deze erfenis. Ik ben de armoede voorbij.

 

© Lammert Voos

 

 

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Dwalen

  Ik ben maar weer gestopt met Instagram. Dat medium is nog erger dan Facebook. Het is allemaal zelfpromotie en reclame. Ik ergerde me aan anderen en ik ergerde me aan mezelf. Steeds maar bezig zijn met content maken en steeds maar bezig zijn met scrollen. Dus ik heb het van mijn telefoon gemieterd. Het account is er nog, want ik heb geen idee hoe dat te verwijderen. Het kan me niks schelen, het stelt ook niets voor.   Ondertussen groeit het nieuwe boek, in mijn hoofd en op papier. Ik kan er nog niets over zeggen, maar uitgever Jasper was behoorlijk enthousiast over hoofdstuk één. Ik schrijf nu veel langzamer dan bij andere boeken van me. Ik heb de tijd.   Ik ben klaar met het schilderen van de stenen buitenkant van ons huis. Een beste klus, maar het resultaat mag er wezen. Ik hoop nog voor de vakantie volgende week nog met de houten aanbouw bezig te kunnen, maar het weer werkt niet mee. (Altijd dat gezeik over het weer!) Anders doe ik dat deze winter.   ...

Het verschil

  Als blogger heb ik natuurlijk ook een educatieve functie en daarom wil ik Mark van den Oever van Farmers Defence Force nog even uitleggen wat het verschil is tussen boeren en slachtoffers van de Holocaust.   We beginnen met het vervoer. Dit zijn boerenvervoersmiddelen:   En dit de vervoersmiddelen die gebruikt werden tijdens de Holocaust: Daarna gaan we verder met Mark zelf. Dit is Mark:   En dit zijn slachtoffers van de Holocaust:   Ik wil nog eens benadrukken dat er kleine verschilletjes zijn.   Overigens zijn de boeren die ik ken allemaal hele fatsoenlijke mensen die zich nooit zouden bezondigen aan de walgelijke retoriek van FDF.   Dat moest ik even kwijt.    © Lammert Voos