Spit

 

De dag na de vakantie had ik zere heupen. Dacht ik. Ik kon nauwelijks uit bed komen. Tijdens de vakantie had ik verhoudingsgewijs veel gelopen en daar zat ook een wandeling bij die tamelijk steil omhoog gelopen was. Voor mij, als dikke man, een behoorlijke opgave. Maar ik haalde het. Ik dacht dat daar de oorzaak van mijn stijfheid lag.

 De dagen daarop verergerde de pijn zich. Ik kon niet zitten, niet liggen en niet bewegen. Alles was uitermate pijnlijk. Omdat mijn vader een afwijking aan zijn heup had gehad waardoor hij mank liep en hij nooit verteld had hoe dat kwam, maakte ik me best zorgen. Mijn mevrouw bracht me naar de dokter, want de pijn straalde uit naar mijn benen en ik kon niet autorijden of fietsen.

 Of ik veel autogereden had, vroeg de dokter. Ja dus. Hij draaide wat met mijn bovenlichaam, controleerde mijn reflexen en oordeelde dat het spit was. Ik zou er wel zes à zeven weken zoet mee zijn. Maar al die klussen in en om huis dan die ik nog moest doen? Kunt u wel vergeten, meneer Voos. Dat zullen we nog wel eens zien! Dacht meneer Voos.

 Omdat ik de chaos in mijn werkkamer zat was, had ik een nieuw bureau besteld. Dat moest ik zelf nog in elkaar zetten en dankzij de zware pijnstillers was ik binnen een dag weer een stuk mobieler. Dom, dom, dom, dom. Die nacht wist ik me weer geen houding te geven van de pijn en ik kreeg er nog een migraineaanval overheen, want er naderde een storm. Ik ben een wandelende barometer.

 De nacht was lang, pijnlijk en eenzaam, want mijn mevrouw en honden lagen prinsheerlijk te slapen. Dus ging ik terug naar Facebook. Mijn oude profiel was helemaal verdwenen, ik moest  helemaal overnieuw beginnen. ‘Ben jij het echt?’ werd me meerdere keren gevraagd. Dat vraag ik mezelf ook vaak af. De pijnstillers hebben als bijwerking dat je er niet van kunt slapen. En poepen.

 Ja, ik ben het echt.

 © Lammert Voos