Slappe hap

Nou, dat was lachen deze week in de tweede kamer met Wilders en zijn marionettentheater. Maar niet heus. Mildere Wilders? Ik ben daar nooit ingetrapt, maar helaas anderen wel, zoals bijvoorbeeld Omtzigt en zijn nieuwe bestuurscultuur. Ja, nieuw is die wel, want nooit hebben we zo’n puinhoop gezien in het parlement.

Wilders trok weer eens de hoofddoekjes uit de kast, een non-issue van jewelste, terwijl de echte problemen onbenoemd bleven. Ik ga die ook niet eens meer opnoemen. Je kunt andere mensen wel uitschelden voor slappe hap – niet onterecht, maar om andere redenen dan onze geblondeerde goeroe roept-, maar het weglopen voor de echte problemen, het niet eens proberen om serieus tot regeren te komen en dat allemaal ten faveure van het eigen ego, dàt is pas echt slap.

Defensie wil uitbreiden vanwege de Russische dreiging, maar de echte dreiging komt van binnenuit. Onze blonde goeroe heeft zich namelijk aangesloten bij de ultrarechtse coalitie van Orban, die deze week weer grijnzend als een zwakzinnige Orang-oetan liet fotograferen in Moskou, hand in hand met zijn maatje Poetin. Wilders is eveneens fan van Stalin punt 2024.

Doodziek word ik ervan.