Doorgaan naar hoofdcontent

Kaas

 


Het zojuist geïnstalleerde kabinet heeft een aantal nieuwe plannen gepresenteerd waar de burger zich de vingers bij zal aflikken. Zo wil men een wet invoeren waarin mensen die geen kaas lusten het land uitgezet gaan worden. Dit zijn namelijk geen goede Nederlanders, want kaas is een nationaal symbool en iedere goede vaderlander dient onze nationale symbolen te eren.

 Mevrouw Yeşilgöz verklaarde eigenlijk niet van kaas te houden, maar wil het democratisch proces niet in de weg staan en neemt in het vervolg bruine boterhammen met ons goudgele erfgoed mee naar haar werk als lunch.

 Mevrouw Klever is voortvarend aan de slag gegaan met een onderzoek of Fort Elmina voor de kust van Ghana in oude glorie hersteld kan worden opdat dit opnieuw het centrum van de internationale slavenhandel wordt. Deze handel is in het verleden immers zo lucratief voor ons vaderland uitgepakt.

 Voorts wil men op scholen invoeren dat er voor de lessen het Wilhelmus gezongen moet worden. Mevrouw Faber opperde dat de leerlingen dit met geheven gestrekte rechterarm zouden moeten doen, maar de heer Omtzigt twijfelt aan de grondwettelijke basis voor dit laatste idee.

 Premier Schoof kondigde aan zijn oor kritisch te luisteren te leggen bij mensen wiens voorvaderen niet minstens twee eeuwen in Nederland wonen. Dus ben ik (Duitsland) aan de beurt, alsmede de heer Wilders (Indonesië), mevrouw Van der Plas (Ierland), mevrouw Yeşilgöz (Turks Koerdistan) en eigenlijk iedereen die momenteel in onze schone delta woont.

 Het moge duidelijk zijn, het vaderland is op weg naar een nieuw glorieus tijdperk!

 Houzee!

 © Lammert Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een eindejaarsverhaal

  Aan de rand van de woestijn, in een oase, stond een kleine karavanserai waar vermoeide reizigers hun kamelen konden drenken en zelf uitrusten en zich konden spijzen met dadels en geitenvlees. Het water uit de put was zuiver en zoet, de herbergier een lankmoedig en wijs man. Zo wijs dat hij liever wilde dat zijn mooie dochter gelukkig was, dan dat hij haar uithuwelijkte aan de rijke koopmannen die om haar hand dongen.  Op een goede dag kwam een stoffige zwerver uit de woestijn gesloft, zijn kleren gescheurd, zijn baard vol knopen.             ‘Broeder,’ zo vroeg hij de herbergier, ‘ik ben in de woestijn beroofd van mijn dieren, mijn handel en mijn laatste dirhams, maar ik heb honger en dorst, kunt u mij helpen?’             De herbergier wist dat goede daden altijd beloond werden en hij laafde de zwerver alsof die een hooggeëerde gast was. Wat hij niet wist, was dat de zwerver een djin...

Een fijn weekend

    Het is heel verleidelijk om te gaan zeiken over de Starbucks in de stationsrestauratie van Groningen. Na een lange reis uit Antwerpen dacht ik even een lekker kopje koffie te gaan drinken aldaar. Vroeger kwam ik er ook vaak, toen de obers er nog in een vest en geklede pantalon rondliepen en er niet al te moeilijk werd gedaan over mijn drankkegel. De obers zijn verdwenen en ik drink al bijna twee decennia geen alcohol meer. Ik kwam daar geregeld Herman Brood tegen die ’s ochtend al aan de jenever zat. Herman haalde nooit zijn vliegbrevet en mij gaat het inmiddels goed. Ik heb immers de ruimte om me te ergeren aan het Amerikaanse geknauw van de dames achter de toog en aan het kleine kopje koffie dat een halve liter slootwater bleek te zijn. Luxe ergernissen.   Ik kwam zoals gezegd uit Antwerpen waar ik de art-fair en een klein partijtje bij mijn agent Oscar bezocht. Op de art-fair heb ik me kostelijk vermaakt, maar ik voelde me wel enigszins een vreemde eend in ...

Hoofdzaken

  Het is weer eens zover: in mijn hoofd is het totale chaos. Vannacht kon ik niet slapen en kreeg ik een zware migraineaanval. Ik moet en zal van alles en weet niet waar te beginnen. Met dit blog dan maar om de zaken op een rijtje te zetten.   Dinsdag ben ik in Zwolle geweest en heb geluncht met mijn uitgever en de plannen voor het nieuwe jaar besproken. Hij was veel positiever dan ik verwacht had. Ik ben een enorme tobber en zie altijd alles duister in en was eigenlijk bang dat ik niet aan de verwachtingen kan voldoen. Maar hij wil zelfs het begin van mijn dystopische Scandinavische Thriller die ik voor de grap schrijf lezen. Dat betekent dat ik die nog wel even foutloos moet maken voor het weekend. Van wie? Van mezelf natuurlijk.   Gister met mijn zuster naar museum Belvedère in Oranjewoud geweest. We hebben veel gepraat, onder andere over de dood van onze ouders en wat voor effect dat op ons had, op ons schuldgevoel, omdat we beiden het gevoel hadden tekort ge...