Doorgaan naar hoofdcontent

Attack of the giant killer snails!

 

Er is een slakkenplaag gaande. Huizen worden overlopen door hordes doorgedraaide slakken. Mensen dienen eerst hun bed te inspecteren voor ze in bed stappen. Men dient schoenen met spijkers te dragen teneinde niet op zijn of haar muil te lazeren op de straat die volledig bedekt is met glibberige monsters. Er zijn gemuteerde slakken gesignaleerd die op kleine kinderen jagen.

 Dit klinkt als een B-film van Roger Corman, maar die is onlangs overleden. Talloze mensen gaan naar tuincentra om slakken gif te kopen, dat is dan ook nagenoeg uitverkocht. Hoe dom kun je zijn? Dat gif komt regelrecht in het systeem van dieren die slakken vreten, zoals egels, mollen en vogels. Daar zijn er dus steeds minder van. Gevolg: volgend jaar nog meer slakken. We dienen eveneens bang te zijn voor muggen, hoornaars, elkaar en vooral buitenlanders.

 Angst is een verdienmodel. Kijk maar naar de VS waar je wapens bij de vleet kunt kopen. Wordt een land daar veiliger van? Mwah, de scholen in ieder geval niet. Nederland wordt overlopen met arbeidsmigranten en vluchtelingen die het allemaal op uw dochters, banen en huizen voorzien hebben. Wordt dit gestaafd door cijfers? Nee, maar wat doet dat ertoe? U voelt dat zo en er zijn mensen die u dit maar wat graag doen geloven om te verhullen dat ze zelf hopeloze nitwits zijn.

 Er komt weer een ministerie van Volkshuisvesting, afgeschaft door een vorig VVD- kabinet en er wordt beweerd dat lichtend baken Mona Keijzer de minister van dit ministerie wordt. Was die ook niet ontslagen door de vorige minister-president die zelf nou ook niet bepaald uitblonk in verfrissende ideeën?

 Keijzer is de enige in onze parlementaire geschiedenis die ontslagen is als bestuurder. Met een kabinet met dit soort hopeloze figuren is er pas echt reden tot angst.

 © Lammert Voos

 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Een eindejaarsverhaal

  Aan de rand van de woestijn, in een oase, stond een kleine karavanserai waar vermoeide reizigers hun kamelen konden drenken en zelf uitrusten en zich konden spijzen met dadels en geitenvlees. Het water uit de put was zuiver en zoet, de herbergier een lankmoedig en wijs man. Zo wijs dat hij liever wilde dat zijn mooie dochter gelukkig was, dan dat hij haar uithuwelijkte aan de rijke koopmannen die om haar hand dongen.  Op een goede dag kwam een stoffige zwerver uit de woestijn gesloft, zijn kleren gescheurd, zijn baard vol knopen.             ‘Broeder,’ zo vroeg hij de herbergier, ‘ik ben in de woestijn beroofd van mijn dieren, mijn handel en mijn laatste dirhams, maar ik heb honger en dorst, kunt u mij helpen?’             De herbergier wist dat goede daden altijd beloond werden en hij laafde de zwerver alsof die een hooggeëerde gast was. Wat hij niet wist, was dat de zwerver een djin...

Een fijn weekend

    Het is heel verleidelijk om te gaan zeiken over de Starbucks in de stationsrestauratie van Groningen. Na een lange reis uit Antwerpen dacht ik even een lekker kopje koffie te gaan drinken aldaar. Vroeger kwam ik er ook vaak, toen de obers er nog in een vest en geklede pantalon rondliepen en er niet al te moeilijk werd gedaan over mijn drankkegel. De obers zijn verdwenen en ik drink al bijna twee decennia geen alcohol meer. Ik kwam daar geregeld Herman Brood tegen die ’s ochtend al aan de jenever zat. Herman haalde nooit zijn vliegbrevet en mij gaat het inmiddels goed. Ik heb immers de ruimte om me te ergeren aan het Amerikaanse geknauw van de dames achter de toog en aan het kleine kopje koffie dat een halve liter slootwater bleek te zijn. Luxe ergernissen.   Ik kwam zoals gezegd uit Antwerpen waar ik de art-fair en een klein partijtje bij mijn agent Oscar bezocht. Op de art-fair heb ik me kostelijk vermaakt, maar ik voelde me wel enigszins een vreemde eend in ...

Hoofdzaken

  Het is weer eens zover: in mijn hoofd is het totale chaos. Vannacht kon ik niet slapen en kreeg ik een zware migraineaanval. Ik moet en zal van alles en weet niet waar te beginnen. Met dit blog dan maar om de zaken op een rijtje te zetten.   Dinsdag ben ik in Zwolle geweest en heb geluncht met mijn uitgever en de plannen voor het nieuwe jaar besproken. Hij was veel positiever dan ik verwacht had. Ik ben een enorme tobber en zie altijd alles duister in en was eigenlijk bang dat ik niet aan de verwachtingen kan voldoen. Maar hij wil zelfs het begin van mijn dystopische Scandinavische Thriller die ik voor de grap schrijf lezen. Dat betekent dat ik die nog wel even foutloos moet maken voor het weekend. Van wie? Van mezelf natuurlijk.   Gister met mijn zuster naar museum Belvedère in Oranjewoud geweest. We hebben veel gepraat, onder andere over de dood van onze ouders en wat voor effect dat op ons had, op ons schuldgevoel, omdat we beiden het gevoel hadden tekort ge...