Doorgaan naar hoofdcontent

Zelfkastijding

 



Onlangs, op weg naar mijn kleinkinderen, kwam ik langs de afslag Bakkeveen. Ik herinnerde me dat ik daar eens op schoolreisje was geweest en dat daar enorme zandduinen waren. Ik herinnerde me kleffe witte bolletjes met gebakken ei die ik wegspoelde met Fanta. Een milde vorm van weemoed maakte zich van mij meester. Ik besloot Bakkeveen opnieuw te bezoeken, helemaal toen ik vernam dat Hendrik Werkman er vlak in de buurt gefusilleerd was door de nazi’s en er een monument voor hem is. Eerste Pinksterdag was het zover. Echtgenote en honden gingen mee.

 

De lunch bestond uit brood met brandnetelpesto. Bij ons thuis doen ze alleen maar dingen met round up en brandnetels, maar ik moet toegeven dat het erg lekker was. Helaas werkte het goedje stevig op de darmen, dus wellicht dat men hier ook eerst met de gifspuit bezig was geweest. Daarna wandelden we het bos in en daar draag ik nog de sporen van, want talloze insecten vonden me een niet te versmaden hapje.

 

Ergens halverwege de route kwamen we een boswachter tegen waar we mee in gesprek kwamen. Hij vertelde dat we op één van de oudste wegen van Nederland liepen, een weg waar in vroeger tijden marskramers en hannekemaaiers overheen liepen. Hannekemaaiers waren seizoenarbeiders uit Duitsland die hier kwamen helpen met oogsten bij gebrek aan werk in hun eigen land. Geregeld kreeg er iemand een knuppel in zijn nek, want iedereen is gek op geld. De boswachter vertelde dat de reizigers tondelzwammen van de dode bomen sneden om daar een vuurtje in te bewaren. Ook vertelde hij over de Norbertijner monnik Dodo van Haske. Die kwam oorspronkelijk van Dokkum, maar mocht als kluizenaar leven op een landgoed in de buurt van Bakkeveen. Hij verzorgde leprozen en pestlijders en waar die begraven waren vond men nog vogels die om onverklaarbare redenen stierven, vertelde de boswachter. Ik ken soortgelijke verhalen over pestbosjes. Dodo was een flagellant, dat wil zeggen dat hij zichzelf geselde. Dat zouden meer geestelijken moeten doen. Ik mag dat zeggen want ik bedrijf satire. Een soort van. Dodo stierf in 1230.

 

Ik doe zelf ook aan zelfkastijding, want volg de formatie op de voet en lees de vrolijke avonturen van twee kwaadaardige nitwits, een starre twijfelaar en een opportunistische ellebogenwerker. Die laatste kondigde gister aan te verwachten dat er deze zomer weer asielzoekers op het gras zouden slapen in Ter Apel. Ja dat dankt je de koekoek, daar ben je zelf verantwoordelijk voor mens. En waarom doe je er dan niet iets aan? Ja, dat wil het volk niet. Nou zie ik mezelf ook als onderdeel van dat volk en persoonlijk krijg ik diarree van schaamte. Zo diep zijn wij, het volk, gezakt. En dat is beslist geen satire.

 

© Lammert Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

Nick Cave en ik

  Is dit een essay? Ik weet het niet zo goed. Maar verwacht van mij geen zogenaamd intelligente analyse van zijn teksten en muziek, dat zou speculatie en interpretatie zijn en dus alleen gewichtdoenerige flauwekul. Maar laat ik eerst maar eens beginnen bij het begin.   Ergens begin jaren tachtig hoorde ik op de zolderkamer van mijn vriend Jan Drunk on the Popes Blood, een EP van een Australische band die The Birthday Party heette. Een zware bas stuwde luid krassende feedback gitaren voort, boven dit minimalistische pandemonium schreeuwde, huilde en krijste een maniakale zanger uit die luisterde naar de naam Nick Cave. Ik was verkocht. Die woede, dat was de mijne. De agressie van de band oversteeg die van de punk, ging veel dieper, was veel gevaarlijker en oncontroleerbaarder.   Dat wilde ik dus ook. Ik was ook kwaad op de wereld, op volwassenen, voelde me machteloos in een verwarrende wereld. Dus Jan hanteerde de bas, ik de gitaar en een andere vriend van ons, Pe...

Het zal wel loslopen

  Wij wonen vlakbij een groot natuurreservaat, namelijk het Lauwersmeergebied. Naast een vogelparadijs zijn hier reeën, damherten, dassen, vossen, hazen, konijnen, diverse marterachtigen, otters en diverse soorten vlinders, waterjuffers, kleine knaagdieren en andere insecten. Een aantal van de broedvogels alhier staat op de rode lijst. En dan hebben we het nog niet eens over alle zeldzame planten, zoals orchidee en parnassia. Hoewel er een aantal hondenlosloopgebieden zijn, ligt het voor de hand dat   honden hier aangelijnd moeten.   Hoewel ik hondenliefhebber ben, ben ik ook natuurliefhebber en ik zou het dan ook niet in mijn bolle kop halen om mijn honden los te laten lopen. Zo niet De Moderne Toerist. Deze flikkert zijn afval zo van zich af, spuit insecticide tegen muggen, zich niet realiserend dat dit ook ander insecten vermoordt, parkeert camper of auto naar believen, vervuilt het viswater met lood en laat honden overal loslopen en ruimt geen stront. Hij ruimt zi...

The importance of being Ernst

    Steeds meer van mijn verleden sterft. Los van mijn kwijnende hersencellen sneuvelen er geregeld oude vrienden. Deze week was dat Ernst Langhout, die er mede voor zorgde dat ik zanger werd. Hij en zijn toenmalige partner Arina bezaten een boerderij bij het dorp Gauw waar hijzelf met zijn new wave band The Visitor oefende. Samen vonden zij dat mijn vrienden Jan, Peter, mijn vriendin Robijn en ik een echte band moesten worden en regelden ze een optreden in het voorprogramma van Claw Boys Claw. We mochten oefenen op de boerderij met de versterkers van The Visitor en bovendien hun drummer Bertus lenen. Het succes van dat voorprogramma zorgde voor een aantal hectische jaren met als hoogtepunt het voorprogramma van de Amerikaanse hardcore band Hüsker Dü. Peter was toen al gestopt en vervangen door Robin. We bleven al die jaren oefenen op de boerderij, maar hadden inmiddels wel eigen versterkers gekocht.   In de pauzes van die oefensessies gingen we altijd brandnetelt...