Doorgaan naar hoofdcontent

Maar wie redt mij?

 

'Ben je al gered?’ vroeg ik aan mijn vriend Wilbert, die momenteel de hoofdrol speelt in een podcast: https://open.spotify.com/show/2XDYzF8YJrMzocra8PHVU8?si=656c03339c21493c Dat was flauw, heel flauw. Hij gaf dan ook terecht geen antwoord.

Wilbert heeft het niet gemakkelijk met zichzelf, is vaak somber, ziet de toekomst ook niet bijster zonnig in. Ik neem hem echt wel serieus, doodserieus zelf, want ik voel met hem mee. Wilbert is een dertiger, ik ben aan mijn laatste etappe begonnen, tenminste zo voelt het. Ik ben vaak ziek, heb in mijn leven diverse zware depressies gehad en voel me door mijn ziekte vaak beperkt in mijn bewegingsvrijheid.

Ik lig geregeld op de sofa en heb dan geen idee wat ik met mezelf aan moet. Ik ben ooit begonnen met schrijven om mezelf te entertainen, maar ik maak dusdanig heftige boeken dat je nauwelijks van entertainment spreken kunt. De boeken die ik lees zijn ook niet bijster luchtig. Nu en dan lees ik een deel van Het Bureau van Voskuil om mijn eigen lamlendigheid in perspectief te zetten. Hoofdpersoon Maarten is een vervelend mannetje die vijandig tegenover de hele mensheid staat en niets anders doet dan twijfelen. Dan val ik nog mee.

Terug naar Wilbert. Hij is eigenlijk een pionier. Hij runt Wongema (https://www.wongema.nl) en is organisator van talloze evenementen die doorgaans de toekomst als onderwerp hebben. Wilbert heeft visie. Ik bewonder Wilbert. Vandaar dat ik de foto van hem plaats die ik een aantal maanden geleden maakte.

 © Lammert Voos



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een eindejaarsverhaal

  Aan de rand van de woestijn, in een oase, stond een kleine karavanserai waar vermoeide reizigers hun kamelen konden drenken en zelf uitrusten en zich konden spijzen met dadels en geitenvlees. Het water uit de put was zuiver en zoet, de herbergier een lankmoedig en wijs man. Zo wijs dat hij liever wilde dat zijn mooie dochter gelukkig was, dan dat hij haar uithuwelijkte aan de rijke koopmannen die om haar hand dongen.  Op een goede dag kwam een stoffige zwerver uit de woestijn gesloft, zijn kleren gescheurd, zijn baard vol knopen.             ‘Broeder,’ zo vroeg hij de herbergier, ‘ik ben in de woestijn beroofd van mijn dieren, mijn handel en mijn laatste dirhams, maar ik heb honger en dorst, kunt u mij helpen?’             De herbergier wist dat goede daden altijd beloond werden en hij laafde de zwerver alsof die een hooggeëerde gast was. Wat hij niet wist, was dat de zwerver een djin...
Een reactie posten
Meer lezen

Een fijn weekend

    Het is heel verleidelijk om te gaan zeiken over de Starbucks in de stationsrestauratie van Groningen. Na een lange reis uit Antwerpen dacht ik even een lekker kopje koffie te gaan drinken aldaar. Vroeger kwam ik er ook vaak, toen de obers er nog in een vest en geklede pantalon rondliepen en er niet al te moeilijk werd gedaan over mijn drankkegel. De obers zijn verdwenen en ik drink al bijna twee decennia geen alcohol meer. Ik kwam daar geregeld Herman Brood tegen die ’s ochtend al aan de jenever zat. Herman haalde nooit zijn vliegbrevet en mij gaat het inmiddels goed. Ik heb immers de ruimte om me te ergeren aan het Amerikaanse geknauw van de dames achter de toog en aan het kleine kopje koffie dat een halve liter slootwater bleek te zijn. Luxe ergernissen.   Ik kwam zoals gezegd uit Antwerpen waar ik de art-fair en een klein partijtje bij mijn agent Oscar bezocht. Op de art-fair heb ik me kostelijk vermaakt, maar ik voelde me wel enigszins een vreemde eend in ...
Een reactie posten
Meer lezen

Hoofdzaken

  Het is weer eens zover: in mijn hoofd is het totale chaos. Vannacht kon ik niet slapen en kreeg ik een zware migraineaanval. Ik moet en zal van alles en weet niet waar te beginnen. Met dit blog dan maar om de zaken op een rijtje te zetten.   Dinsdag ben ik in Zwolle geweest en heb geluncht met mijn uitgever en de plannen voor het nieuwe jaar besproken. Hij was veel positiever dan ik verwacht had. Ik ben een enorme tobber en zie altijd alles duister in en was eigenlijk bang dat ik niet aan de verwachtingen kan voldoen. Maar hij wil zelfs het begin van mijn dystopische Scandinavische Thriller die ik voor de grap schrijf lezen. Dat betekent dat ik die nog wel even foutloos moet maken voor het weekend. Van wie? Van mezelf natuurlijk.   Gister met mijn zuster naar museum Belvedère in Oranjewoud geweest. We hebben veel gepraat, onder andere over de dood van onze ouders en wat voor effect dat op ons had, op ons schuldgevoel, omdat we beiden het gevoel hadden tekort ge...
Een reactie posten
Meer lezen