Doorgaan naar hoofdcontent

ADD, de eeuwige omweg

 

Naast chronische migraine heb ik nog een hersenaandoening, namelijk een vorm van ADHD. Er zijn vele vormen van dit fenomeen en het is echt niet zo dat ik komiek heb willen worden, zoals Bert Visscher of Jochem Meyer. Ik raas ook niet rond door het huis, spring niet van stoel naar stoel, hang niet aan de lampen en heb geen ongebreidelde energie. Integendeel.

 

Bij mij gebeurt het allemaal in mijn hoofd. Ik ben snel afgeleid en heb moeite met mijn concentratie. Daarbij heb ik dwanggedachten en maak gedachtesprongen die andere mensen niet kunnen volgen. Ik wil morgen op de fiets naar Lauwersoog. Dat is een lange rechte weg, maar ik hoop dat het niet regent.

 

Schrijven kost me enorm veel energie, omdat ik dan gedwongen ben om me met slechts één zaak tegelijk bezig te houden. Meestal lig ik op de bank te bedenken wat ik zal schrijven en dan in een uitbarsting van gebundelde energie klap ik het op papier. Ik heb ook best zin in een gebakken visje of een zoute haring.

 

Het kost me altijd enorm veel moeite om te beginnen. Alleen al de computer opstarten is soms een onmogelijke opgave voor me. Ik moet eerst mijn jas aantrekken, sleutels van het fietsenhok en de fiets pakken, checken of mijn accu en banden nog vol genoeg zijn en kan dan pas weggaan. Voor ik zover ben, ben ik doodmoe. Ik blijf het allemaal maar in mijn hoofd herhalen, want morgen wil ik op de fiets naar Lauwersoog en zijn de banden wel vol genoeg?

 

Heb ik eigenlijk wel een back-up gemaakt van het stuk dat ik net geschreven heb. Dat moet ik eerst controleren. En de accu, is die nog wel vol genoeg? Waar zijn de sleutels? Moet ik een muts op en handschoenen aan? Regent het ook? Maar gebakken vis is helemaal niet goed voor mijn migraine. Waar heb ik de back-up opgeslagen? Heb ik die wel gemaakt?

 

Waar had ik het eigenlijk over? Oh ja, ik moet de honden uitlaten.

 

© Lammert Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Hennie en zien peerd'n.

  © Lammert Voos

Joseph en Aizaak

  Vorig weekend zat ik er stevig doorheen, mijn medicijnen waren weer veranderd en dat ging gepaard met een enorme somberheid. Ik overwoog serieus het bijltje erbij neer te gooien als schrijver bij gebrek aan aandacht in de media. Een mens vergeet snel.   Zo was ik de paginagrote besprekingen van ouder werk in Trouw en de NRC vergeten. Ik was de keren vergeten dat ik in literaire programma’s te zien ben geweest op de televisie. Ook was ik de talrijke radio-interviews vergeten. Vergeten dat ik tot twee keer toe met paginagrote interviews in Vlaamse kranten en tijdschriften verscheen. Vergeten dat er een interview van meerdere pagina’s in de Volkskrant gestaan heeft. Ook vergeten dat onlangs Erik Dijkstra in een podcast over boeken over mijn laatste zei dat die tot de beste Nederlandstalige boeken van de laatste vijftig jaar  behoorde.   Wat ik dan wel onthoud zijn de zure en negatieve stukjes die over mijn werk in de media verschenen. Krenkingen slijten langzamer dan ...