Doorgaan naar hoofdcontent

Lawines

Vorige week werd ik geïnterviewd door de sympathieke Vlaming Tom Pardoen voor De Morgen. (Het stuk is nog niet gepubliceerd, dus laat ik aan de veilige kant blijven) Hij vertelde dat Hotel International uit mijn boek Jericho hem sterk deed denken aan Hotel Florida uit het gelijknamige non-fictie boek van Amanda Vaill over de Spaanse burgeroorlog. Nu is nieuwsgierigheid een kostbare zaak, maar toch schafte ik me direct dat boek aan. En Orwells Hommage to Catalonia. Gelukkig had ik Hemingway’s For Whom the Bell Tolls al, anders was het nog duurder geworden.

Hotel Florida volgt een aantal koppels zoals Ernest Hemingway en Martha Gellhorn en Robert Capa en zijn geliefde Greta Taro, beiden fotografen. Die laatste komt in 1937 om aan het front. Het boek schetst een ontluisterend beeld van de Spaanse burgeroorlog. De NKVD (voorloper van de KGB) trekt stevig aan de touwtjes, de linkse facties bestrijden elkaar bijna net zo hard als ze de fascisten doen en massa-executies zijn aan de orde van de dag. Het hele beeld van een verenigd rood Europa tegen het fascisme wordt onderuitgehaald.

Hemingway blijkt een seksistische hork, maar ook dat wist ik al. Qua schrijverschap is het echter wel een briljante hork. Ik ben vreselijk, mijn nieuwsgierigheid, mijn gedachten; het zijn lawines. Ik verdiepte me in zijn leven en vond zijn schrijfregels:

          Schrijf objectief, beschrijft de details van de wereld, geen emoties;

          Breng de details van een object (of een scène) terug tot hun basiselementen;

          Benadruk naamwoorden;

          Kies actieve werkwoorden, geen passieve;

          Wees spaarzaam met adjectieven en kies zorgvuldig de meest geschikte;

          Houd zinnen kort;

          Streef grammaticale eenvoud na;

Een deel van die regels pas ik ook toe, maar ik ben natuurlijk maar een amateurtje vergeleken bij hem. En hoe verhouden deze regels zich tot de stijl van bijvoorbeeld Paustovskij, een andere literaire held van me? En moet ik niet helemaal overnieuw met het werk waar ik nu mee bezig ben: Ik ben Aizaak. Heb ik daar de moed voor? Heb ik daar de energie en de tijd voor? Een lawine aan vragen. 

 © Lammert Voos


 

 

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hennie en zien peerd'n.

  © Lammert Voos

Verveling en Contemplatie

  Ik las een alleraardigst boek over verveling. Ik kreeg dat boek bij de presentatie van Ik ben Aizaak van Herman uit Amersfoort. Het is van Peter Toohey, hoogleraar klassieke talen aan de universiteit van Calgary en heet Verveling, een boeiende geschiedenis. Er bestaat zoiets als tijdelijke verveling, maar ook existentiële verveling, en dat laatste heeft veel raakvlakken met depressie. Hij maakt dat aanschouwelijk in een vloeiende stijl met veel voorbeelden uit de kunst, literatuur en kerkgeschiedenis. Het boek stamt al uit 2011, maar is nog best actueel. De afbeelding is een schilderij van Edward Hopper getiteld Kamers aan zee.   Dit schilderij symboliseert existentiële leegte volgens Toohey. Een ander boek waar ik me al een tijdlang doorheen probeer te worstelen heet Vita contemplativa en is van de Koreaans-Duitse filosoof Byung-Chul Han. De inhoud van dit boek gaat me vaak boven de pet, maar wat ik er inmiddels wel uitgehaald heb en wat ik zelf ook al tijden denk, is da...

Zestien doden

    Altijd als we naar familie gaan rijden we over de snelweg A7 richting Heerenveen. We passeren dan eerst Marum en later Trimunt. Ik heb met ons ouderlijk gezin een blauwe maandag in Marum gewoond en ik neig te denken dat dit een hele gelukkige periode in mijn leven was. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik de nare dingen gewoon vergeten ben, ik zat in de eerste klas van de lagere school toen wij daar vertrokken. Van de juf van die school kreeg ik een boek omdat ik zo goed kon lezen. Ik was verliefd op mijn buurmeisje Saskia die later naar Zutphen verhuisde. Raad eens hoe mijn vrouw heet?     Toeval.   Destijds was de spoorlijn Groningen- Drachten nog in gebruik en daar speelde ik vaak bij, ondanks verboden van mijn ouders. De lijn lag op loopafstand van ons huis. Bij het scheve kerkje stond een monument dat me enorm intrigeerde en pas later hoorde ik dat dit monument met de spoorlijn verbonden was. Het was een monument voor zestien doden.  ...