Doorgaan naar hoofdcontent

Patrimonium

 


Als ik het verhaal van mijn moeder wil vertellen ontkom ik er niet aan om ook over mijn vader te vertellen. Dat levert ambivalente gevoelens op. Ik blijf het immer loyale kind, maar ben tegelijkertijd de volwassene die de harteloze en wrede daden ziet waar hij zich schuldig aan gemaakt heeft. Nu heb ik veel van de verhalen van hem uit tweede hand, maar zelf genoeg van hem meegemaakt om aan te nemen dat het meeste waar is.

            Mijn vaders vader was een klompenmaker die altijd dronken was. Volgens de verhalen misbruikte hij zijn kinderen en mishandelde hen en zijn vrouw. Mijn vader was het oudste kind en hij was mank. Het is nooit duidelijk geworden of hij bij zijn geboorte gevallen is of dat hij een heupziekte had. Hij bleef daar tot zijn dood zelf ook vaag over. Toch moest hij als kind tientallen kilometers in weer in wind lopen om bestelde klompen af te leveren. Hij werd door zijn vader van school gehaald omdat hij moest werken, hoewel de onderwijzer daar fel op tegen was, want hij kon goed leren.

            Naar mate mijn vader ouder werd, werd hij agressiever, hij was immers constant bezig te bewijzen dat hij als gehandicapte net zo goed als een ander was. Of juist beter. Veel mensen waren bang voor hem. Ik als kind ook en als volwassene heb ik nog lang gedroomd dat hij achter me aan zat. Maar mij heeft hij nooit geslagen, zijn blik en zijn woede waren genoeg om me een levenslang trauma te bezorgen. Temeer omdat ik hoorde en zag waar hij toe in staat was.

            Toen mijn moeder dement was vertelde ze de verzorgsters in het verpleeghuis dat ze mishandeld was en op haar veertiende verkracht door mijn vader en dat ze met hem moest trouwen. De verpleging vroeg ons of dat waar was en wij konden dat alleen maar bevestigen. Mijn moeder doorleefde iedere seconde in haar dementie al haar trauma’s en angsten opnieuw, hoewel ze al zesenveertig jaar bij hem weg was en hij al bijna twintig jaar dood was.

            Ooit heeft ze tegen mij gezegd dat ik eveneens het product van verkrachting was en dat ik qua karakter erg op hem leek. En hoewel ik het verleden achter me heb gelaten en daar tegenwoordig niet veel meer bij voel, zal ik het nooit vergeten. Een erfenis die tot aan mijn dood toe zal beklijven.

© Lammert Voos

Reacties

Populaire posts van deze blog

De laatste ronde

 Zonet bekeek ik even hoeveel mensen mijn laatste blog hadden gelezen en dat waren er niet veel. Sinds ik van de sociale media af ben zakken mijn lezersaantallen in. Het zij zo. Niet lang geleden sprak ik een beveiligingsexpert van de informatica van de overheid en defensie en die vertelde dat er een miljoen aanvallen per seconde (!) op die websites zijn vanuit Rusland, China, VS etcera enzovoort. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat ik mijn computer zo weinig mogelijk dien te gebruiken.   Ook merk ik weinig van aandacht voor mijn laatste boek Ik ben Aizaak. Misschien komt dat nog, maar het kan net zo goed komen omdat ik weiger mezelf te verkopen als de nieuwe literaire verlossing. Ik weiger mezelf sowieso te verkopen trouwens. Maar ik heb ook weinig zin meer om een week te lopen broeden op een stukje dat nauwelijks wordt gelezen. Ik blijf wel schrijven, maar dan meer als hobby. Niet uit ambitie.   Ik had ook een wake up call doordat in mijn naaste omgeving twee men...

Dwalen

  Ik ben maar weer gestopt met Instagram. Dat medium is nog erger dan Facebook. Het is allemaal zelfpromotie en reclame. Ik ergerde me aan anderen en ik ergerde me aan mezelf. Steeds maar bezig zijn met content maken en steeds maar bezig zijn met scrollen. Dus ik heb het van mijn telefoon gemieterd. Het account is er nog, want ik heb geen idee hoe dat te verwijderen. Het kan me niks schelen, het stelt ook niets voor.   Ondertussen groeit het nieuwe boek, in mijn hoofd en op papier. Ik kan er nog niets over zeggen, maar uitgever Jasper was behoorlijk enthousiast over hoofdstuk één. Ik schrijf nu veel langzamer dan bij andere boeken van me. Ik heb de tijd.   Ik ben klaar met het schilderen van de stenen buitenkant van ons huis. Een beste klus, maar het resultaat mag er wezen. Ik hoop nog voor de vakantie volgende week nog met de houten aanbouw bezig te kunnen, maar het weer werkt niet mee. (Altijd dat gezeik over het weer!) Anders doe ik dat deze winter.   ...

Het verschil

  Als blogger heb ik natuurlijk ook een educatieve functie en daarom wil ik Mark van den Oever van Farmers Defence Force nog even uitleggen wat het verschil is tussen boeren en slachtoffers van de Holocaust.   We beginnen met het vervoer. Dit zijn boerenvervoersmiddelen:   En dit de vervoersmiddelen die gebruikt werden tijdens de Holocaust: Daarna gaan we verder met Mark zelf. Dit is Mark:   En dit zijn slachtoffers van de Holocaust:   Ik wil nog eens benadrukken dat er kleine verschilletjes zijn.   Overigens zijn de boeren die ik ken allemaal hele fatsoenlijke mensen die zich nooit zouden bezondigen aan de walgelijke retoriek van FDF.   Dat moest ik even kwijt.    © Lammert Voos